抒情詩全体 ↗

1. 1 ربود عشق تو تسبیح و داد بیت و سرود·بسی بکردم لاحول و توبه دل نشنود
2. 2 غزل‌سرا شدم از دست عشق و دست‌زنان·بسوخت عشق تو ناموس و شرم و هر چم بود
3. 3 عفیف و زاهد و ثابت قدم بدم چون کوه·کدام کوه که باد توش چو که نربود
4. 4 اگر کُهم هم از آواز تو صدا دارم·وگر کهم همه در آتش توم که‌دود
5. 5 وجود تو چو بدیدم شدم ز شرم عدم·ز عشق این عدم آمد جهان جان به وجود
6. 6 به هر کجا عدم آید وجود کم گردد·زهی عدم که چو آمد از او وجود افزود
7. 7 فلک کبود و زمین همچو کور راه‌نشین·کسی که ماه تو بیند رهد ز کور و کبود
8. 8 مثال جان بزرگی نهان به جسم جهان·مثال احمد مرسل میان گبر و جهود
9. 9 ستایشت به حقیقت ستایش خویش است·که آفتاب‌ستا چشم خویش را بستود
10. 10 ستایش تو چو دریا زبان ما کشتی·روان مسافر دریا و عاقبت محمود
11. 11 مرا عنایت دریا چو بخت بیدارست·مرا چه غم اگرم هست چشم خواب‌آلود