抒情詩全体 ↗

1. 1 ای از نظرت مست شده اسم و مسمّا·ای یوسف جان گشته ز لب‌هات شکرخا
2. 2 ما را چه از آن قصّه که گاو آمد و خر رفت؟·هین وقت لطیف است از آن عربده بازآ
3. 3 ای شاه تو شاهی کن و آراسته‌کن بزم·ای جان ولیِ نعمت هر وامق و عذرا
4. 4 هم دایه جان‌هایی و هم جوی می و شیر·هم جنّت فردوسی و هم سدره خضرا
5. 5 جز این بنگوییم وگر نیز بگوییم·گویند خسیسان که محالست و علالا
6. 6 خواهی که بگویم بده آن جام صبوحی·تا چرخ به رقص آید و صد زهره زهرا
7. 7 هر جا ترشی باشد اندر غم دنیا·می‌غُرّد و می‌بُرّد از آن جای دل ما
8. 8 برخیز بخیلا نه درِ خانه فروبند·کان جا که توی خانه شود گلشن و صحرا
9. 9 این مه ز کجا آمد وین روی چه روی است؟·این نور خداییست تبارک و تعالی
10. 10 هم قادر و هم قاهر و هم اول و آخر·اول غم و سودا و به آخر ید بیضا
11. 11 هر دل که نلرزیدت و هر چشم که نگریست·یا رب خبرش ده تو از این عیش و تماشا
12. 12 تا شید برآرد وی و آید به سر کوی·فریاد برآرد که تمنیت تمنا
13. 13 نگذاردش آن عشق که سر نیز بخارد·شاباش زهی سلسله و جذب و تقاضا
14. 14 در شهر چو من گول مگر عشق ندیده‌ست·هر لحظه مرا گیرد این عشق ز بالا
15. 15 هر داد و گرفتی که ز بالاست لطیفست·گر حاذق جدّ است وگر عشوه تیبا