읽기› 권 5› 숙명론자에게 답하고 선택의 자유와 명령 및 금지의 타당성을 증명하는 이야기. 숙명론자의 변명은 어떤 종교나 신념에서도 받아들여지지 않으며, 그가 저지른 행위에 대한 처벌로부터 벗어나게 해주지 않는다. 이블리스가 “당신이 나를 유혹했으므로(بما اغویتنی)”라고 말함으로써 구원받지 못한 것처럼 말이다. 그리고 작은 것은 큰 것을 가리킨다.› 대구 3095
M5:3095 — امر عاجز را قبیحست و ذمیم / خشم بتر خاصه از رب رحیم
M5:3095
의미 · به زبانِ تو — 당신의 언어 · AI
فرمان دادن به موجودی که از خود اختیاری ندارد، کاری زشت و نکوهیده است؛ و خشم گرفتن بر او برای نافرمانی، از آن هم زشتتر است، به ویژه اگر این خشم از جانب پروردگار بخشاینده باشد.
این بیت در قلب بحث مولانا دربارهٔ اختیار و جبر قرار دارد. او با یک استدلال عقلی و اخلاقی، دیدگاه جبرگرایان را به چالش میکشد. جبرگرایان معتقدند که انسان در اعمال خود مجبور است و ارادهٔ الهی همه چیز را از پیش تعیین کرده است. مولانا در اینجا میگوید اگر این حرف درست باشد، پس اساساً امر و نهی خداوند به انسان کاری زشت (قبیح) و قابل سرزنش (ذمیم) خواهد بود. چرا؟ چون فرمان دادن به کسی که قدرت انجام یا ترک آن کار را ندارد، مانند این است که به یک فرد فلج بگوییم «برخیز و راه برو». این کار بیمعنا و ظالمانه است.
در مصرع دوم، مولانا استدلال را یک پله بالاتر میبرد: اگر فرمان دادن به یک موجود بیاختیار زشت است، خشمگین شدن و مجازات کردن او به خاطر عدم اطاعت، بسیار زشتتر و بدتر (بتر) است. این نکته بهویژه زمانی اهمیت مییابد که این خشم از سوی «رب رحیم» یعنی پروردگار مهربان و بخشنده صادر شود. صفت «رحیم» با خشم گرفتن بر موجودی مجبور و بیاختیار در تضاد کامل است. بنابراین، وجود امر و نهی و ثواب و عقاب در نظام الهی، خود قویترین دلیل بر وجود اختیار انسان است؛ در غیر این صورت، شریعت و دین امری پوچ و خداوند، نعوذبالله، ظالم جلوه میکرد.
- ذمیم
- نکوهیده، سرزنششده، ناپسند
- قبیح
- زشت، ناپسند، کاری که عقل آن را بد میداند
- بتر
- بدتر (شکل قدیمیتر واژه)
- عاجز
- ناتوان، کسی که قدرت و اختیار انجام کاری را ندارد
- خاصه
- بهویژه، خصوصاً
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.