읽기› 권 6› 선택의 유혹과 선택의 원인들의 유혹으로부터 하나님께 간구하고 피난처를 구하다. 하늘과 땅은 선택과 선택의 원인들에 대해 불평하고 두려워했으나, 인간의 창조는 자신의 선택과 선택의 원인들을 추구하는 데에 열중하게 되었다. 마치 병자가 자신의 선택이 부족하다고 느껴 치료를 원하는 것처럼. 이는 선택의 원인이 되어 그의 선택이 증가할 것이다. 그리고 그는 자신의 선택이 증가하도록 지위를 원할 것이다. 과거의 민족들에게 하나님의 진노가 내린 원인은 과도한 선택과 선택의 원인들이었다. 가난한 파라오를 본 사람은 아무도 없다.› 대구 238

M6:238 — زان قوی‌تر بود تمکین ایاز / که ز خوف کبر کردی احتراز

زان قوی‌تر بود تمکین ایازکه ز خوف کبر کردی احتراز
✦ 이 베이트를 한국어로 렌더링

M6:238

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — 그의 녹음된 마스나비 강의에서

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: پایداری و ثبات ایاز، از آن سبب قوی‌تر بود که از ترسِ کبر و خودبینی، از آن احتراز می‌کرد. معنا: این بیت به استحکام درونی ایاز اشاره دارد که علت آن پرهیز او از تکبر و خودبینی بود؛ زیرا از پیامدهای غرور بیم داشت.

شرح

مولانا، در این بیت از دفتر ششم مثنوی، قصهٔ ایاز را نه صرفاً به مثابهٔ یک حکایت تاریخی، بلکه همچون یک تمثیل عمیق روان‌شناختی و اخلاقی به کار می‌برد. ایاز، غلام سلطان محمود غزنوی، نمادی از تواضع و وارستگی است که قدرت او، نه در جاه و مقام، که در بی‌اعتنایی به آن نهفته بود.

من بارها گفته‌ام که مولانا یکی از تیزبین‌ترین روان‌کاوان عالم معنوی‌ست. او نیک می‌بیند که انسان‌ها چگونه دائماً از اختیار و آگاهیِ خود می‌گریزند و به «سرِ سرمستِ خود» پناه می‌برند. این فرار، برای وارهیدن از اضطراب‌ها و دلواپسی‌هایی‌ست که از «هستیِ» خود، یعنی از خودی و خودبینی، ناشی می‌شود. این هستیِ خودبینانه، به تعبیر مولانا، «فخ» است، یعنی دامی که انسان را به بند می‌کشد و «فکر و ذکر اختیاری» را برای او به «دوزخ» بدل می‌کند. مردم عادی، از این اضطراب‌ها با «ننگ خمر و زمر» یا به «شغل» پناه می‌برند؛ یعنی یا خود را به مستی و غفلت می‌سپارند یا غرق در مشغله‌ها می‌شوند تا از خویشتنِ خود یاد نکنند.

اما ایاز، راهی متفاوت برگزید. «احتراز از کبر» او، نه از سر ضعف که از غایت بینش بود. او دریافته بود که این «هستیِ» متکبرانه، «سخت مستی آورد، عقل را از سر، شرم از دل می‌برد.» او آگاهانه از این مستیِ نفسانی پرهیز کرد تا به جای غفلت، به «تمکین» دست یابد. تمکین، ثباتی درونی و آرامشی‌ست که از بی‌نیازی به تأیید نفس حاصل می‌شود. این قدرتی‌ست که از کاستنِ خود، نه افزودنِ بر خود، نشأت می‌گیرد.

این همان نکتهٔ ظریف مولاناست که به ما توصیه می‌کند: «از قدرت خود بکاهید.» معنای قناعت و ساده‌زیستی، چیزی جز کم کردنِ گزینه‌ها و تقلیلِ نیازها نیست. وقتی انسان، زندگی خود را «کوچک، ساده و سبک» بگیرد، اضطرابِ ناشی از آزادی، اختیار و مسئولیت نیز از او کاسته می‌شود. ایاز با این احتراز آگاهانه از کبر، به این مقامِ بی‌اضطراب دست یافت. او نه به مستی پناه برد و نه خود را در مشغله‌های عالم گم کرد، بلکه با نفیِ خودبینی، به یک هستیِ متعالی و پایدار رسید. این پایداری، از جنس همان آرامشی‌ست که انسانِ رها از قیدِ «هستیِ فخ»، در خلوتگاه حق می‌یابد.

نکات کلیدی

  • قدرت حقیقی ایاز از فروتنی او در قبال خویشتن می‌آید، نه از جایگاهش.
  • مردم از اختیار و خودآگاهی خود به مستی و مشغله‌ها می‌گریزند تا از اضطراب «هستیِ خودبینانه» رهایی یابند.
  • مولانا «هستیِ خودبینانه» را دامی می‌داند که انسان را گرفتار می‌کند.
  • احتراز ایاز از کبر، نشان از بینش عمیق او نسبت به آسیب‌های غرور بود.
  • پرهیز آگاهانه از خودبینی منجر به «تمکین» یا ثبات و آرامش درونی می‌شود.
  • با «کاستن از قدرت خود» و ساده‌زیستی، می‌توان اضطراب مسئولیت و آزادی را کاهش داد؛ راهی که ایاز تجسم آن بود.

Sources: d6-s07 · 23:45:00 d6-s07 · 29:55:00 d6-s07 · 71:36:00

❋

به زبانِ تو — 당신의 언어 · AI

❋

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.