M1:1964 — گر در افتد در زمین و آسمان / زهره‌هاشان آب گردد در زمان

这句诗描绘了“真主之息”（نفحات الحق）那令人敬畏的、压倒性的力量。鲁米刚刚将这股气息比作天堂之树（طوبی）的生命律动，而非凡俗的动物骚动。现在，他通过一个假设来强调其强度：如果这股神圣的能量直接降临于物质世界的根基——大地与诸天——就连这些宏伟的存在也会因极度的恐惧而“胆裂为水”。

“胆化为水”（زهره آب گشتن）是波斯语中表示极度恐惧的习语。鲁米在此用它来描绘一种宇宙性的敬畏。这不仅是诗意的夸张，更是为了阐明一个苏菲思想的核心观点：凡俗的存在，无论多么坚固或广阔，其本质都无法承载绝对实在的直接显现。紧接着的诗句便引用了《古兰经》中天地因畏惧而拒绝承载“信托”（امانت）的典故，进一步印证了这一点。

因此，这句诗的功能是让读者感受到那股神圣气息的超越性和威严。它提醒我们，当这种恩典降临时，需要一颗经过修炼、能够承受其力量的心灵去迎接它，否则凡俗的自我意识将在其面前彻底瓦解。

مولانا در این بخش از حدیث پیامبر (ص) سخن می‌گوید که «همانا پروردگارتان را در روزگار شما نفحاتی است؛ پس خود را در معرض آنها قرار دهید». این «نفحات» یا دم‌های حیات‌بخش الهی، لحظات خاصی از تجلی و عنایت خداوند هستند که می‌توانند روح انسان را دگرگون کنند. این دم‌ها چنان قدرتی دارند که جان مرده را زنده و جان سرکش و آتشین را آرام می‌کنند.

این بیت اوج قدرت و هیبت این تجلی را به تصویر می‌کشد. مولانا می‌گوید این نفحه چنان عظیم است که اگر بر موجودات بزرگی چون زمین و آسمان نیز فرود آید، آنها تاب تحملش را ندارند و از شدت ترس و شکوه آن، همچون زهره‌ای که از ترس آب می‌شود، در لحظه‌ای فرو می‌ریزند. این تصویر، اشاره‌ای غیرمستقیم به داستان قرآنی «عرض امانت» نیز دارد (که در ابیات بعدی به آن تصریح می‌شود)، آنجا که کوه‌ها از سنگینی بار امانت الهی سر باز زدند.

بنابراین، این بیت تأکیدی است بر اینکه انسان نباید این فرصت‌های معنوی را دست‌کم بگیرد. این دم‌های الهی که به ظاهر لطیف و گذرا هستند، در باطن قدرتی کوبنده و ماهیتی دگرگون‌کننده دارند که حتی بزرگترین ارکان هستی نیز در برابر عظمت آن یارای ایستادگی ندارند.