M1:2009 — جان دشمن‌دارشان جسمست صرف / چون زیاد از نرد او اسمست صرف

鲁米在此处建立了一个深刻的对比。在前几行诗中，他描述了圣人（“纯净者”）的境界：他们的肉身已完全被灵魂渗透、转化，以至于身与心合一，他们的言行举止皆是纯粹灵魂的展现。

这节诗则描绘了反面。那些敌视圣人与真理的人，他们的“灵魂”（جان）实际上只是纯粹的“肉身”（جسم）。这意味着，他们的生命完全被物质欲望、尘世的感官和肉体的需求所主宰，缺乏任何真正的精神内涵或超越性。他们的灵魂没有得到滋养，形同虚设。

为了阐明这一点，鲁米使用了一个来自双陆棋（波斯语为 نرد）的巧妙比喻。“齐亚德”（Ziyād）是双陆棋中对某种无效或无用的掷骰结果的称呼。它有一个名字，棋手们也会喊出这个词，但它在游戏中没有任何实际价值或作用。同样，敌视真理者的灵魂也只是一个“纯粹的名称”（اسمست صرف）。他们或许拥有一个被称作“灵魂”的东西，但这只是一个空洞的标签，缺乏灵魂真正的功能——即感知神圣、追求永恒和体验爱。

مولانا در ابیات پیشین توضیح می‌دهد که جسم عارفان و اولیای الهی چنان لطیف و روحانی شده که گویی عینِ جان آنهاست. در این بیت، با ایجاد تقابلی زیبا، به توصیف حالِ دشمنان و منکران این راه می‌پردازد. او می‌گوید روح این افراد آنقدر در مادیات و تعلقات جسمانی غرق شده که ماهیت روحانی خود را از دست داده و به «جسمِ صِرف» یا مادهٔ محض تبدیل شده است.

برای روشن‌تر شدن این مفهوم، مولانا از یک مثال دقیق در بازی «نرد» استفاده می‌کند. در این بازی، مهره‌ای به نام «زیاد» یا «زیاده» وجود دارد که در شمارش مهره‌ها حساب می‌شود اما در عمل، در بازی نقشی ندارد و به نوعی یک مهرهٔ اسمی و بی‌خاصیت است. روحِ دشمنان اولیا نیز چنین است؛ فقط نام «جان» را یدک می‌کشد، اما در حقیقت، از کارکرد و لطافت روحانی تهی است و اسیرِ خصوصیات پستِ جسمانی باقی مانده است.