Lezen› Daftar 1› De vizier wijst de discipelen af› Vers 573
M1:573 — پنبهٔ آن گوشِ سِرّ، گوشِ سَرست / تا نگردد این کَر آن باطن کَرست
M1:573
Betekenis · به زبانِ تو — Je eigen taal · AI
برای شنیدن پیامهای معنوی و درونی، باید از شنیدههای ظاهری و دنیوی دست کشید. تا زمانی که حواس بیرونی فعال است، حواس باطنی بیدار نمیشود.
مولانا در این بیت، راه رسیدن به معرفت باطنی را توضیح میدهد. او به شکلی هنرمندانه و متناقضنما میگوید که «پنبه» یا مانعِ گوشِ سِرّ (گوش جان و درون)، خودِ گوشِ سَر (حواس ظاهری) است. معمولاً پنبه را در گوش سر میگذارند تا صداهای بیرونی را نشنوند، اما اینجا مولانا میگوید برای فعال کردن گوش درون، باید گوش بیرون را که مدام با حرفها و صداهای دنیای مادی پر شده است، از کار انداخت.
این بیت در ادامهٔ توصیهای است که میگوید برای شنیدن ندای حق («خطاب ارجعی»)، باید از حواس پنجگانه فراتر رفت. تا وقتی انسان اسیر دادههای حسی و گفتگوهای بیپایان دنیای بیرون است، از درک حقایق معنوی و شهود درونی محروم میماند. کر کردن گوش سر، کنایه از نادیده گرفتن و بیتوجهی به مشغلههای دنیوی و ذهنی است تا فضایی برای شنیدن صدای جان باز شود. این «کَری» در واقع شرط لازم برای «شنوایی» حقیقی است.
- گوشِ سِرّ
- گوش باطن، حس درونی، قوهٔ درک حقایق معنوی
- گوشِ سَر
- گوش ظاهری، حس شنوایی فیزیکی
- باطن
- درون، عالم معنا
Discussie — Vraag over dit vers — beantwoord vanuit de Masnavi, met elk vers geciteerd
Je gesprek blijft op dit apparaat, tenzij je het deelt.
Wat lezers vroegen0
Nog geen vragen gedeeld — die van jou kan de eerste zijn.