Lezen› Daftar 1› Het bezwaar van de discipelen tegen de afzondering van de vizier› Vers 634
M1:634 — پس بِدان این اصل را ای اصلجو / هر که را دَردست، او بُردهست بو
M1:634
Betekenis · به زبانِ تو — Je eigen taal · AI
این بیت یک اصل مهم عرفانی را بیان میکند: رنج و درد، کلید بیداری معنوی و درک حقیقت است. هرکس که دردمندتر است، به شناخت حقیقت نزدیکتر است.
این بیت نتیجهگیری مولانا از ابیات پیشین است. او پیش از این توضیح داده بود که چگونه بیماری جسمی، انسان را از غفلت بیدار میکند و او را به یاد خدا و توبه میاندازد. حال، این تجربه را به یک اصل کلی معنوی تبدیل میکند.
«درد» در اینجا فقط به معنای رنج جسمی نیست، بلکه شامل هر نوع درد و رنج وجودی، حسرت، و اشتیاق روحی برای رسیدن به کمال و حقیقت است. این «درد» نشانهی زنده بودن روح و بیداری دل است. کسی که هیچ دردی ندارد، در غفلت و بیخبری به سر میبرد. اما کسی که دردمند است، یعنی از نقص خود و دوری از اصل خویش آگاه شده است. این آگاهی و درد، مانند حس بویایی، اولین نشانه برای یافتن راه به سوی حقیقت (یا «اصل») است. به همین دلیل مولانا میگوید هر که درد دارد، «بویی برده است»؛ یعنی نشانهای از عالم معنا دریافت کرده و در مسیر جستجو قرار گرفته است.
این اصل در تقابل با نگاهی است که رنج را شر مطلق میداند. در نگاه عرفانی مولانا، درد و رنج ابزاری ضروری برای تزکیه نفس و رشد روحانی است. همانطور که در بیت بعدی میگوید: «هر که او بیدارتر پر دردتر / هر که او آگاه تر رخ زردتر». بنابراین، میزان درد یک سالک، معیاری برای سنجش میزان بیداری و آگاهی اوست.
- اصلجو
- جویندهی حقیقت، کسی که در جستجوی ریشه و اصل هر چیز است.
- درد
- در اینجا به معنای رنج و الم، و به خصوص درد فراق و اشتیاق معنوی است.
- بردهست بو
- بویی به مشامش رسیده است، به درک و دریافتی اولیه از حقیقت رسیده است.
Discussie — Vraag over dit vers — beantwoord vanuit de Masnavi, met elk vers geciteerd
Je gesprek blijft op dit apparaat, tenzij je het deelt.
Wat lezers vroegen0
Nog geen vragen gedeeld — die van jou kan de eerste zijn.