M2:79 — خوب خوبی را کند جذب این بدان / طیبات و طیبین بر وی بخوان

Bait ini adalah inti dari sebuah argumen tentang sifat ketertarikan spiritual. Rumi baru saja menyatakan bahwa Tuhan itu Indah dan mencintai keindahan (Jamīl dan muḥibb al-jamāl). Hal ini menimbulkan pertanyaan yang meresahkan bagi sang pencari: "Apakah aku cukup 'baik' atau 'indah' untuk ditarik kepada-Nya?" Bait ini memberikan jawabannya, bukan sebagai penghiburan yang dangkal, melainkan sebagai sebuah prinsip universal.

Prinsip tersebut adalah kesamaan sifat atau keselarasan batin (jinsiyyat). Kebaikan secara inheren akan menarik kebaikan. Untuk mendukung dalil ini, Rumi merujuk langsung pada Al-Qur'an, khususnya Surah An-Nur ayat 26, yang menyatakan bahwa perempuan-perempuan yang baik (aṭ-ṭayyibāt) adalah untuk laki-laki yang baik (liṭ-ṭayyibīn), dan sebaliknya. Dengan mengutip ayat ini, Rumi mengangkat prinsip ketertarikan dari sekadar pengamatan duniawi menjadi sebuah hukum ilahi yang tak terbantahkan.

Dalam konteks Masnavi, ini berarti jika jiwa seseorang merasakan tarikan menuju Tuhan atau seorang pembimbing rohani, itu adalah bukti adanya kebaikan atau "cahaya" di dalam jiwa itu sendiri. Tarikan itu sendiri adalah tanda keselarasan. Ayat-ayat berikutnya akan memperluas prinsip ini: panas menarik panas, dingin menarik dingin; yang batil menarik yang batil, dan yang bercahaya mencari yang bercahaya.

مولانا در آغاز دفتر دوم، پس از شرح اهمیت پاکی «آینهٔ دل»، به یکی از قوانین بنیادین هستی می‌پردازد: قانون جاذبه میان موجودات هم‌جنس و هم‌طینت. این بیت، این اصل را به روشنی بیان می‌کند که نیکی، نیکی را جذب می‌کند و پاکی به سوی پاکی گرایش دارد.

این قانون صرفاً یک پدیدهٔ فیزیکی نیست (که در بیت بعدی با مثال «گرم گرمی را کشید و سرد سرد» به آن اشاره می‌شود)، بلکه یک اصل معنوی و روحانی است. انسان‌های نیک‌سرشت و پاک‌طینت، ناخودآگاه به سوی یکدیگر کشیده می‌شوند و از هم‌نشینی با هم لذت می‌برند. مولانا برای تأیید این سخن، به آیهٔ ۲۶ از سورهٔ نور در قرآن اشاره می‌کند: «...وَ الطَّیِّبَاتُ لِلطَّیِّبِینَ وَ الطَّیِّبُونَ لِلطَّیِّبَاتِ...» (...زنان پاک برای مردان پاک و مردان پاک برای زنان پاک هستند...). هرچند آیه در سیاق روابط زناشویی است، مولانا معنای آن را به یک اصل کلی در روابط انسانی و معنوی تعمیم می‌دهد.

در ادامهٔ این بخش، این قانون به دو گروه اصلی «نوریان» (اهل نور و حقیقت) و «ناریان» (اهل آتش و ظلمت) تقسیم می‌شود. هر گروه، جذب هم‌فکران و هم‌سنخان خود می‌شود. بنابراین، این بیت یک معیار مهم برای خودشناسی به دست می‌دهد: اگر می‌خواهی بدانی از کدام گروهی، ببین به چه کسانی و چه چیزهایی تمایل داری و جذب چه می‌شوی.