M3:2402 — روزن جانم گشادست از صفا / می‌رسد بی واسطه نامهٔ خدا

این بیت در میانهٔ داستان قضاوت حضرت داوود قرار دارد. پس از آنکه یکی از طرفین دعوا با تضرع و زاری از خدا می‌خواهد که حقیقت را بر دل داوود آشکار کند، داوود تحت تأثیر قرار گرفته و اعلام می‌کند که برای دریافت راهنمایی الهی به خلوت و نماز پناه می‌برد.

مولانا از زبان داوود توضیح می‌دهد که این رجوع به نماز، صرفاً یک تشریفات ظاهری نیست. داوود می‌گوید که به دلیل «صفا» و پاکی درون، پنجره‌ای در جان او گشوده شده است. این «روزن جان» استعاره‌ای است از قلب و روحی که از آلودگی‌ها و حجاب‌های مادی پاک شده و آمادهٔ دریافت نور و پیام الهی است. از طریق همین پنجره، «نامهٔ خدا» یا همان وحی و الهام، «بی‌واسطه» به او می‌رسد. این تأکیدی است بر مقام بالای عرفانی و نبوت او که ارتباطش با مبدأ هستی، مستقیم و بدون نیاز به فرشته یا هر میانجی دیگری است.

در ابیات بعدی، مولانا این مفهوم را بسط می‌دهد و خانه‌ای را که چنین پنجره‌ای ندارد به دوزخ تشبیه می‌کند و «روزن کردن» را اصل دین می‌داند. بنابراین، این بیت نه تنها وضعیت خاص داوود نبی را توصیف می‌کند، بلکه دعوتی است به همهٔ سالکان تا با تیشهٔ مجاهدت و ریاضت، در دیوار ضخیم نفس خود پنجره‌ای به سوی عالم معنا باز کنند.