Lezen› Daftar 6› Gebed en toevlucht zoeken tot God tegen de beproeving van de vrije wil en tegen de beproeving van de oorzaken van de vrije wil. De hemelen en aarde klaagden en vreesden de vrije wil en de oorzaken van de vrije wil. En de schepping van de mens raakte verslaafd aan het zoeken naar zijn vrije wil en de oorzaken van zijn vrije wil, zoals een zieke die zichzelf weinig vrije wil toekent, gezondheid wil, wat de oorzaak is van vrije wil, zodat zijn vrije wil toeneemt, en een positie wil, zodat zijn vrije wil toeneemt. En de landing van Gods toorn in vroegere volkeren was overmatige vrije wil en de oorzaken van vrije wil. Niemand heeft ooit een arme farao gezien.› Vers 242

M6:242 — تا گشاید دخمه کان بر نیستیست / تا بیاید آن نسیم عیش و زیست

تا گشاید دخمه کان بر نیستیستتا بیاید آن نسیم عیش و زیست
✦ Geef deze beyt weer in Nederlands

M6:242

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — uit zijn opgenomen Masnavi-lezingen

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: تا آن دخمه‌ای را که بر پایهٔ نیستی بنا شده بگشاید، تا از آنجا نسیم عیش و زندگانی (غفلت‌آور) به جانش وزد.

معنا: این بیت به دلیل پنهان شدن انسان از بارهای سنگین اختیار و خودآگاهی اشاره دارد؛ انسان از هوشیاری به سمت ناآگاهی و بی‌خبری می‌گریزد تا از طریق ورود به وادی فراموشی، آرامش و لذتی گذرا و سطحی بیابد.

شرح

این بیت در ادامهٔ ابیاتی می‌آید که مولانا، با ظرافتی مثال‌زدنی، به کالبدشکافی روان انسان می‌پردازد. او یک واقعیت بنیادین را در باب «عالمیان» مطرح می‌کند: اینکه انسان‌ها پیوسته از «اختیار و هست خود» می‌گریزند و به «سر سرمست خود» پناه می‌برند؛ هدفی جز «تا دمی از هوشیاری وارهند» ندارند. این گریز، نه از سر غفلت محض، که از آگاهی دردناکی سرچشمه می‌گیرد که «این هستی فخ است» و «فکر و ذکر اختیاری دوزخ است». این خودآگاهی و مسئولیت‌های ناشی از آن، چون دوزخی است که آدمی می‌کوشد از آن رهایی یابد. اینجاست که سراغ «مستی» و «شغل» می‌رود؛ یا به می و موسیقیِ غفلت‌آور پناه می‌برد، یا خود را در کار غرق می‌کند تا از خویشتن خویش غافل شود.

در همین سیاق، بیت ما نیز معنا می‌یابد. آدمی «نفس» خود را به سوی «نیستی» می‌کشاند، نه آن «نیستی» عرفانی که فناء فی‌الله است و سرشار از هستیِ مطلق، بلکه به سوی «نیستی» به معنای فراموشی، بی‌خبری و غفلت. هدف از این کار این است که «دخمه کان بر نیستیست» را بگشاید. این «دخمه» همان غار تنهایی و فراموشی است که انسان برای پنهان شدن از مسئولیت‌های اگزیستانسیال خود به آن پناه می‌برد. این دخمه بر پایهٔ «نیستی» بنا شده است؛ یعنی بر پایهٔ انکار و نادیده گرفتن واقعیت‌های وجودی، از جمله مرگ، تنهایی، پوچی و اضطراب ناشی از آزادی و اختیار.

و این همه برای چیست؟ «تا بیاید آن نسیم عیش و زیست». این نسیم، طرب و زندگیِ حقیقی نیست؛ بلکه نسیمی گذرا و سطحی از عیش و لذت است که از دل فراموشی و بی‌خبری برمی‌خیزد. این لذت، تنها تسکینی موقتی است برای دردی عمیق‌تر که ریشه در خودآگاهی و مسئولیت‌پذیری انسان دارد. این با آن «عیش» حقیقی‌ای که مولانا از آن سخن می‌گوید، یعنی جلاء الاحزان و طرب معنوی، از زمین تا آسمان تفاوت دارد. مولانا این راه را، که انسان از خودی به بی‌خودی می‌گریزد تا از اضطراب رهایی یابد، نه چاره‌ای بنیادی، که خود عین بیکاری و اتلاف عمر می‌شمارد. این گریز، بر خلاف آن فنای حقیقی که منجر به وصال می‌شود، انسان را در زندان غفلت و تکرارِ بیهوده محبوس می‌کند.

نکات کلیدی

  • انسان برای گریز از اضطراب‌های هستی (مسئولیت، مرگ، تنهایی، پوچی) به فراموشی و بی‌خبری پناه می‌برد.
  • «دخمه کان بر نیستیست» نمادی از پناهگاه‌های روانی است که انسان برای فرار از خود و بارهای اختیار می‌سازد.
  • «نسیم عیش و زیست» در اینجا به لذت‌های سطحی و زودگذری اشاره دارد که از غفلت و فراموشی واقعیت‌های بنیادین نشأت می‌گیرد.
  • این «نیستی» در تقابل با فنای عرفانی است؛ اولی فرار از خویشتن است و دومی سفر به سوی خویشتن و یافتن هستی مطلق.

Sources: d6-s07 · 23:45:00 d6-s07 · 29:55:00

❋

به زبانِ تو — Je eigen taal · AI

❋

Discussie — Vraag over dit vers — beantwoord vanuit de Masnavi, met elk vers geciteerd

Je gesprek blijft op dit apparaat, tenzij je het deelt.

Wat lezers vroegen

Nog geen vragen gedeeld — die van jou kan de eerste zijn.