Lezen Daftar 6 De muis smeekt de schildpad: 'Verzin geen excuses en stel de vervulling van deze behoefte niet uit, want uitstel brengt rampen met zich mee, en de soefi is de zoon van het moment, en de zoon laat de mantel van zijn vader niet los, en een meevoelende vader is een soefi die het moment is. Kijk naar hem, hij zal niet behoeftig zijn voor morgen; hij houdt hem zo verdiept in de rozenhof van zijn snelle afrekening, niet zoals gewone mensen die de toekomst afwachten; hij is een rivier, geen tijd, want bij God is er geen ochtend en geen avond, geen verleden en geen toekomst, geen eeuwigheid en geen pre-eeuwigheid. Adam de voorgaande en de Dajjal de volgende bestaan daar niet, want deze concepten behoren tot het rijk van de partiële intelligentie en de dierlijke ziel. In de wereld van geen plaats en geen tijd bestaan deze concepten niet. Dus hij is de zoon van een tijdperk waaruit alleen de negatie van tijdsverschil wordt begrepen, zoals uit 'God is Eén' de negatie van dualiteit wordt begrepen, niet de realiteit van de eenheid.' Vers 2728

M6:2728 — بر لب جو من به جان می‌خوانمت / می‌نبینم از اجابت مرحمت

بر لب جو من به جان می‌خوانمتمی‌نبینم از اجابت مرحمت
✦ Geef deze beyt weer in Nederlands

M6:2728

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — uit zijn opgenomen Masnavi-lezingen

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: بر لب جوی با تمام جانم تو را می‌خوانم، اما هیچ مهری از جانب اجابت تو نمی‌بینم.

معنا: عاشق از کنار جویبار، معشوق را با همهٔ وجود صدا می‌زند، اما هیچ نشانه‌ای از پاسخ یا لطف او مشاهده نمی‌کند.

شرح

در این بیت، مولانا از زبان یک عاشق، یا به تعبیر دقیق‌تر، از زبان «موش» داستان معروف موش و قورباغه، سرگشتگی و عطش وصال را به زیبایی به تصویر می‌کشد. این موش که نماد سالک خاکی‌سرشت و گرفتار در قید تن است، در کنار جویبار، که نمادی از عالم معنا و حضور معشوق است، با تمام جان خود، «به جان»، معشوق را صدا می‌زند. این ندای جان، نه یک زمزمهٔ معمولی، بلکه فریادی از عمق وجود است که از جدایی و فراق حکایت می‌کند.

من این بیت را در بستر حکایت «نقد و نسیه» قرار می‌دهم که مولانا آن را از سطح ضرب‌المثل عامیانه فراتر برده و به دیالوگ بین عاشق و معشوق ارتقاء می‌دهد. آنجا که گفته می‌شود «سیلی نقد از حلوای نسیه به»، مولانا می‌افزاید: «خاصه آن سیلی که از دست تو است / که قفا و سیلی‌اش مست تو است.» یعنی برای عاشق، حتی تلخی و سیلی از دست معشوق، از وعده‌های شیرین نسیه و غایب، خواستنی‌تر است. چرا؟ چون سیلی نشانهٔ حضور است، نشانه‌ای از توجه، از ارتباط. از این رو، وقتی عاشق می‌گوید: «می‌نبینم از اجابت مرحمت»، این صرفاً شکایتی از عدم پاسخ نیست؛ بلکه تمنایی است برای هر نوع نشانه‌ای از حضور، هر نوع "سیلی نقدی" که غبار بی‌خبری را بزداید و از آن سکوت مطلق خارج کند.

این نادیدن "مرحمت"، به معنای نادیدن لطف و نرم‌خویی است، نه نادیدن مطلق حضور. عاشق در مقام موشِ خاکی، توان ورود به آبِ زلال (عالم معنا) را ندارد و از ساحل فرا می‌خواند. او در اینجا منتظر هر نشانی است، هرچه که پردهٔ غیبت را کنار بزند و دلالت بر حضور معشوق کند. مولانا در جای دیگر می‌فرماید که «تازگی هر گلستان جمیل / هست بر باران پنهانی دلیل.» این سبزه‌زار شاداب، همانند «سیماهم فی وجوههم» در قرآن، نشانه‌ای است برای درک وجود باران پنهان. عاشق اینجا از نبود چنین سبزه‌زاری بر لب جو شکایت می‌کند، از نبود علامتی که حاکی از باران رحمت و توجه معشوق باشد.

این بیت بیانگر وضعیتی است که سالک در غربت این جهان، با وجود کشش عمیق به سوی اصل خویش، احساس می‌کند که راه وصال مسدود است و حتی نشانه‌ای از توجه معشوق دریافت نمی‌کند. این جدایی، نه به معنای تنهایی وجودی و عدم مطلق معشوق، بلکه به معنای دوری و ناتوانی سالک در درک حضورِ پیوسته و ابدیِ اوست. این خود ما هستیم که از پرده‌نشینانیم، وگرنه او «از ما به ما نزدیک‌تر» است.

نکات کلیدی

  • «موش» (سالک خاکی) در لب جوی (مرز عالم خاک و معنا)، در طلب وصال است.
  • عدم "مرحمت" (لطف و نرم‌خویی) بیانگر تمنای هر نشانهٔ حضور معشوق است، حتی اگر آن نشانه تلخ باشد (مانند "سیلی نقد" معشوق).
  • فریاد "به جان" نشان‌دهندهٔ عمق جدایی و اضطراب ناشی از بی‌خبری و سکوت معشوق است.
  • این بیت، تمنای ارتباط و پلی میان عالم خاکی و معنایی را برجسته می‌کند؛ ناتوانی سالک در ورود مستقیم به عالم معنا.

Sources: d6-s63 · 47:38 d6-s63 · 48:00 d6-s63 · 48:58 d6-s63 · 49:16

به زبانِ تو — Je eigen taal · AI

Discussie — Vraag over dit vers — beantwoord vanuit de Masnavi, met elk vers geciteerd

Je gesprek blijft op dit apparaat, tenzij je het deelt.

Wat lezers vroegen

Nog geen vragen gedeeld — die van jou kan de eerste zijn.