Lezen Daftar 6 Het verhaal van de zeekoe die de Kaviaanse parel van de bodem van de zee opbracht, deze 's nachts op het strand legde en er in de glans en schittering van graasde. De koopman kwam uit zijn hinderlaag tevoorschijn, en toen de koe verder van de parel was gegaan, bedekte de koopman de parel met modder en donkere aarde en klom in een boom. Tot het einde van het verhaal en de analogie. Vers 2927

M6:2927 — پس گریزد مرد تاجر بر درخت / گاو جویان مرد را با شاخ سخت

پس گریزد مرد تاجر بر درختگاو جویان مرد را با شاخ سخت
✦ Geef deze beyt weer in Nederlands

M6:2927

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — uit zijn opgenomen Masnavi-lezingen

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: پس آن مرد بازرگان به بالای درخت می‌گریزد؛ در حالی که گاو با شاخ‌های سختش آن مرد را جستجو می‌کند. معنا: این بیت مرحله‌ای از داستان گاو بحری و گوهر کاویان را روایت می‌کند که در آن بازرگان پس از پنهان کردن گوهر با لجن، برای گریز از خشم گاو درختی را پناه می‌گیرد.

شرح

از ده‌ها داستان پررمز و راز مثنوی، این قصهٔ گاو بحری و گوهر کاویان، همچون بسیاری دیگر، لایه‌های عمیقی از حکمت را در خود جای داده است. این بیت که جزئی از این روایت تمثیلی است، دقیقاً لحظهٔ پس از عمل بازرگان را به تصویر می‌کشد: لحظه‌ای که گوهر ارزشمند در زیر لایه‌ای از گل و لجن پنهان شده و بازرگان نیز برای در امان ماندن از خشم گاو، به بالای درخت پناه می‌برد. گاو، غافل از گوهری که اینک در زیر لجن مستور است، با شاخ‌های سخت خود در پی مرد می‌گردد.

مولانا با این تمثیل، حقیقتی بنیادین را به ما می‌آموزد؛ حقیقتی که در سلوک عارفانه نقشی کلیدی دارد. این داستان در بستر مبحث "ملامتی‌گری" و "بدنامی اختیاری" مطرح می‌شود. همان‌طور که پیش‌تر گفته‌ام، ملامتیه طایفه‌ای از صوفیان بودند که عامدانه کارهایی می‌کردند تا در چشم مردم بدنام و منفور جلوه کنند. هدفشان این بود که از قضاوت‌ها، مدح‌ها و ستایش‌های خلایق رهایی یابند و روی دل را یکسره به سوی حق بگردانند. «خلق را با تو بد و بدخو کند / تا تو را یکباره رو آن سو کند». بازرگان این داستان نماد یک "حقیقت‌شناس" یا "ولی خدا" است که جوهر گران‌بهای درون خود را، یا حقیقتی را که در دست دارد، در زیر ظاهر ناخوشایند و "لجن" دنیایی پنهان می‌کند تا از طمع، حسادت یا سوءاستفادهٔ جاهلان و بدطینتان در امان بماند. همان‌گونه که مولانا می‌فرماید: «ای بسا زر که سیه‌تابش کنند / تا شود ایمن ز تاراج و گزند». این "سیاه‌تاب کردن زر" همان پوشاندن گوهر با گل است؛ یعنی پنهان کردن زیبایی‌ها و حقایق با ظاهری زشت یا منفور.

نکتهٔ کلیدی در اینجا، «ندیدن باطن» و «قضاوت از روی ظاهر» است. گاو در این تمثیل نماد کسانی است که تنها ظاهر را می‌بینند و از درک باطن عاجزند. گاو لجن را می‌بیند و از گوهر زیرین غافل می‌ماند. اینجاست که مولانا با صراحت تمام، عمل گاو را به اشتباه ابلیس تشبیه می‌کند. ابلیس نیز، آنگاه که فرمان سجده بر آدم را دریافت کرد، تنها «گِل» آدم را دید و از «روح الهی» دمیده شده در او غافل ماند. او گفت: «أَنَا خَيْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِي مِن نَّارٍ وَخَلَقْتَهُ مِن طِينٍ» و بدین‌ترتیب از مقام خود رانده شد. گاو نمی‌داند که «در گل گوهر است» و ابلیس هم کور و کر از درک گوهر وجود آدم بود.

این حکایت تنها دربارهٔ دیگران نیست، بلکه تصویری از حال خود ماست. مولانا تصریح می‌کند که انسان‌ها نیز اغلب این «گوهر» الهی را که در درونشان نهفته است، به دلیل غرق شدن در «گِلِ» تن و دلبستگی‌های دنیوی، فراموش می‌کنند. ما خودمان هم، همچون گاو، اغلب از گوهری که در زیر این ظاهر خاکی نهاده شده، غافلیم. «اهبطوا» ما را به حزیزِ تن انداخت و این گوهرِ جان در گل بدن پنهان شد، و ما نیز خودمان را گم کردیم. اما "تاجران"، "اهل دل" و حقیقت‌شناسان، می‌دانند که در این گِل، گوهری پنهان است؛ آن‌ها از ظواهر نمی‌گریزند، بلکه با چشم بصیرت، باطن را درمی‌یابند و گوهر را از زیر لجن بیرون می‌کشند. این بیت به ما می‌آموزد که هرگز هیچ کس را به ظاهر قضاوت نکنیم، زیرا چه بسا در زیر پوست سگ، پلنگی خفته باشد و در ورای چهرهٔ ناپسندیده، روحی زیبا و مقامی بلند نزد خداوند نهفته باشد.

نکات کلیدی

  • حقیقتِ والا گاهی خود را در ظاهری ناپسند پنهان می‌کند تا از گزند طمع‌کاران و جاهلان در امان بماند؛ همچون زر سیاه‌تاب‌شده.
  • این بیت نقدی بر قضاوت‌های سطحی و ظاهربینانه است که تنها «گل» را می‌بیند و از «گوهر» زیرین غافل می‌ماند.
  • اشتباه گاو در این داستان، همچون خطای ابلیس است که از درک روح الهی در پس ظاهر خاکی آدم عاجز ماند.
  • ملامتیان با بدنامی اختیاری، از ستایش خلق می‌گریختند تا روی دل را یکسره به سوی حق بگردانند.
  • این تمثیل به ما می‌آموزد که همواره به باطن اشخاص و امور بنگریم و از خودبینی و قضاوت بر اساس ظواهر بپرهیزیم.

Sources: d6-s66 · 00:53:27 d6-s66 · 00:58:01 d6-s66 · 00:64:52

به زبانِ تو — Je eigen taal · AI

Discussie — Vraag over dit vers — beantwoord vanuit de Masnavi, met elk vers geciteerd

Je gesprek blijft op dit apparaat, tenzij je het deelt.

Wat lezers vroegen

Nog geen vragen gedeeld — die van jou kan de eerste zijn.