Lezen Daftar 6 Het verhaal van Imru' al-Qais, die een koning van de Arabieren was en buitengewoon mooi van uiterlijk was, de Jozef van zijn tijd. En de Arabische vrouwen, zoals Zulaikha, waren dolverliefd op hem. En hij was een dichter, van nature geneigd om te zeggen: 'Sta stil, laten we huilen ter herinnering aan een geliefde en een verblijf.' Terwijl alle vrouwen hem met heel hun ziel zochten, waarom dan zijn gedichten en zijn jammerklachten? Tenzij hij wist dat dit alles slechts afbeeldingen waren die op de planken van aarde waren geschilderd. Uiteindelijk overkwam deze Imru' al-Qais een toestand waarin hij midden in de nacht zijn koninkrijk en kinderen verliet, zich in een derwisjmantel verborg en van het ene land naar het andere trok, op zoek naar Degene die vrij is van landsgrenzen: 'Hij begunstigt met Zijn genade wie Hij wil.' Tot het einde. Vers 4012

M6:4012 — چون سلیمان از خدا بشاش بود / منطق الطیری ز علمناش بود

چون سلیمان از خدا بشاش بودمنطق الطیری ز علمناش بود
✦ Geef deze beyt weer in Nederlands

M6:4012

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — uit zijn opgenomen Masnavi-lezingen

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: از آنجا که سلیمان در محضر خدا شاد و مسرور بود، منطق‌الطیر او برگرفته از علم الهی «علمنا» بود. معنا: این بیت بیان می‌کند که توانایی سلیمان در درک و سخن گفتن با زبان پرندگان، موهبتی الهی بود که از سرور و اتصال او به خداوند نشأت می‌گرفت، نه از دانش ظاهری یا فریب.

شرح

دوستان، مولانا در این بخش از مثنوی، بحثی عمیق را پیش می‌کشد در باب زبان راز، زبان کنایه. می‌گوید که رازهای الهی را، حقایق عرفانی را، نمی‌توان با زبان صریح و بی‌پرده گفت. زبان آسمان، زبان پیامبران و عارفان، زبان کنایه‌ای است؛ همان‌طور که در ضرب‌المثل‌ها معنای ظاهری چیز دیگری است و باطنی آن چیز دیگر. زبان دین و زبان حقیقت نیز چنین است، ظاهری دارد و باطنی؛ و برای درک آن باید از صورت به مغز عبور کرد. این همان نکته‌ای است که غزالی هم در "احیاءالعلوم" به آن اشاره دارد، که عارفان به زبان مرغان، یعنی به زبان رمز، سخن می‌گویند.

در این میان، به داستان حضرت سلیمان می‌رسیم و آن آیهٔ شریفهٔ قرآن که "وَرِثَ سُلَیمَانُ دَاوُودَ وَقَالَ یَا أَیُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنطِقَ الطَّیرِ" (نمل: ۱۶)؛ یعنی "سلیمان وارث داوود شد و گفت ای مردم، زبان مرغان به ما تعلیم داده شده است." مولانا در اینجا تمایزی قاطع میان سلیمان حقیقی و مدعیان کاذب منطق‌الطیر می‌نهد. سلیمان، از آن رو که "بشاش بود" و از "خدا" سرور می‌گرفت، "منطق‌الطیر" او نیز "ز علمناش بود"؛ یعنی از آن علمی بود که خداوند مستقیماً به او آموخته بود. این علم، یک موهبت الهی و لدنی است که از اتصال عمیق و شادی حقیقی با مبدأ هستی برمی‌خیزد.

اما در مقابل سلیمان حقیقی، دیوهایی هستند که خود را به شکل سلیمان درمی‌آورند، بر تخت او می‌نشینند و ظاهراً قدرت او را تقلید می‌کنند. این دیوان، "علم مکر" دارند، حیله‌گری و ظاهرآرایی را نیک می‌دانند، اما "علمناش نیست". یعنی آن "علمنا"ی الهی، آن دانش لدنی که سلیمان را سلیمان کرده بود، از آنِ ایشان نیست. این اشاره‌ای مستقیم است به شیوخ و صوفیان دروغینی که در زمان مولانا نیز کم نبودند؛ کسانی که اصطلاحات عرفانی را به کار می‌بردند، اما از حقیقت آن بی‌خبر بودند. مولانا هشدار می‌دهد که از هزاران مدعی، شاید یکی حقیقی باشد و بقیه تنها در سایهٔ نام بزرگان زندگی می‌کنند و برای خود جاه و منصبی دست و پا کرده‌اند.

نکتهٔ کلیدی مولانا در اینجا این است که وقتی از "زبان مرغان" سخن می‌گوید، منظور "مرغان معنوی" و "طیور من لدن" است، نه مرغان هوایی و پرندگانی که در آسمان می‌پرند. "تو از آن مرغ هوایی فهم کن / که ندیدستی طیور من لدن." او به شنونده می‌گوید که اگر فکر می‌کنی منظورم مرغ‌های معمولی است، این از آن روست که تو "طیور من لدن"، یعنی مرغان الهی و لدنی را ندیده‌ای و تجربه نکرده‌ای. این مرغان، ورای قاف خیال‌اند؛ "جای سیمرغان بود آن سوی قاف / هر خیالی را نباشد دست‌باف." یعنی به صرف خیال و تخیل، نمی‌توان به درک این حقایق لدنی رسید. "منطق‌الطیر" حقیقی سلیمان، تجلی همان "علمنا"ی الهی بود که جز از طریق اتصال صادقانه به حق حاصل نمی‌شود.

نکات کلیدی

  • حقایق عرفانی و رازهای الهی به زبان رمز و کنایه بیان می‌شوند، و برای درک آن‌ها باید از ظاهر به باطن نفوذ کرد.
  • توانایی «منطق الطیر» سلیمان، موهبتی الهی («علمنا») بود که از اتصال عمیق و بشاشیت او با خداوند سرچشمه می‌گرفت، نه از دانش ظاهری یا فریب.
  • مولانا میان عارفان حقیقی و مدعیان دروغین تمایز قائل می‌شود؛ مدعیان فقط «علم مکر» دارند، در حالی که اهل حق، از «علمنا»ی الهی بهره‌مندند.
  • مفهوم «مرغان» در این بافت، به «طیور من لدن» (مرغان الهی و معنوی) اشاره دارد که درک آن‌ها نیازمند بصیرت لدنی است و از دسترس خیال دور است.

Sources: d6-s89 · 00:48:35 d6-s89 · 00:52:14 d6-s89 · 00:58:38

به زبانِ تو — Je eigen taal · AI

Discussie — Vraag over dit vers — beantwoord vanuit de Masnavi, met elk vers geciteerd

Je gesprek blijft op dit apparaat, tenzij je het deelt.

Wat lezers vroegen

Nog geen vragen gedeeld — die van jou kan de eerste zijn.