Lezen› Daftar 6› De bejaarde Turkse amir vraagt de muzikant om te zingen bij het ochtendgloren, en de uitleg van deze hadith: 'Voorwaar, God de Verhevene heeft een drank voorbereid voor Zijn geliefden; wanneer zij drinken, worden zij dronken, en wanneer zij dronken zijn, worden zij goed.' Tot het einde van de hadith. 'De wijn gist in de kruik van geheimen, zodat ieder die puur is ervan drinkt.' God de Verhevene zei: 'Voorwaar, de vromen zullen drinken…' Deze wijn die u drinkt is verboden. Wij drinken alleen geoorloofde wijn. 'Streef ernaar van niets iets te worden, en door de wijn van God dronken te worden.'› Vers 643

M6:643 — اعجمی ترکی سحر آگاه شد / وز خمار خمر مطرب‌خواه شد

اعجمی ترکی سحر آگاه شدوز خمار خمر مطرب‌خواه شد
✦ Geef deze beyt weer in Nederlands

M6:643

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — uit zijn opgenomen Masnavi-lezingen

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: یک ترک عجم‌نژاد سحرگاه آگاه (بیدار) شد، و از خماری شراب دیشب طالب مطرب شد. معنا: این بیت روایت می‌کند که امیری ترک‌نژاد و خشن که از اثر شراب دیشب دچار خماری شده بود، با دمیدن سحر بیدار گشت و برای تسکین خود به دنبال مطرب و نوازنده افتاد.

شرح

مولانا در این بیت داستانی را آغاز می‌کند که به ظاهر حکایت از مستی و خمار یک امیر ترک‌نژاد دارد، اما در باطن، تمثیلی از بیداری و تحول روح است. اجازه دهید این بیت را کالبدشکافی کنیم.

«اعجمی ترکی»: واژهٔ «ترک» در ادبیات ما دو معنای برجسته دارد؛ گاه به معنای محبوب زیبارو و دلبر (چون در اشعار حافظ: «ترکان پارسی‌گو بخشندگان عمرند») و گاه به معنای امیری قلدر و خشن (باز هم حافظ: «بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد»). در اینجا، معنای دوم مد نظر است؛ یک امیر قدرتمند و بی‌رحم. «عجمی» در زبان عربی، به معنای غیرعرب است و به دلیل تکبر زبانی اعراب، به کسی اطلاق می‌شد که نمی‌توانست فصیح سخن بگوید، یعنی گنگ یا نفهم. پس «اعجمی ترکی» در اینجا یعنی امیری قدرتمند اما نادان، خشن و بی‌فرهنگ که ادراکی عمیق ندارد. مولانا از این ترکیب برای توصیف یک نفس حیوانی و غرایز خام که با قدرتی خشن در وجود آدمی حکم می‌راند، استفاده می‌کند.

«سحر آگاه شد»: سحرگاه، نماد لحظهٔ بیداری و هوشیاری است. حتی این نفس خشن و بی‌فرهنگ نیز لحظاتی از آگاهی را تجربه می‌کند، هرچند که این آگاهی در ابتدا سطحی و جسمانی باشد. خورشید حقیقت بر همه می‌تابد و این تلنگری است برای هر آن کس که در خواب غفلت است.

«وز خمار خمر مطرب‌خواه شد»: «خمار خمر» اشاره به سردرد و ناخوشی ناشی از مصرف شراب دارد. این رنج و درد جسمانی، گرچه نتیجهٔ مستی حیوانی است، اما خود می‌تواند دریچه‌ای به سوی طلب و خواستن باز کند. «مطرب‌خواه شدن»، یعنی طلب مطرب کردن. مطرب، کسی است که طرب و شادی می‌آورد. این طلب، در ابتدا برای تسکین دردی جسمانی و از میان بردن ناخوشی خمار است. اما مولانا، بلافاصله این واژهٔ «مطرب» را دستمایهٔ تأویلی عمیق‌تر قرار می‌دهد.

در اینجا، مطرب‌خواهیِ این ترک عجمی، نمادی از میل فطری و پنهان انسان به شادی و رهایی از رنج است. اگرچه این طلب از یک بستر حیوانی و زمینی آغاز شده، اما مولانا قصد دارد آن را به مراتب بالاتر، یعنی به طلب «مطرب جان» و می معرفت ببرد. این حکایت، در واقع نقد و تحلیل مولانا از مستی‌های حیوانی در مقابل مستی‌های الهی است. مولانا با اشاره به آیاتی از قرآن کریم (چون آیات سورهٔ دهر دربارهٔ شراب «کان مزاجها کافورا» و «کان مزاجها زنجبیلا»)، تأکید می‌کند که شراب پاکان، شرابی است که بر عقل می‌افزاید و جان را صفا می‌دهد، نه آن می زمینی که عقل را زائل می‌کند. پس، مطرب جان، مونس مستان حقیقی است و از عمل اوست که مستان، «نقل» می‌گیرند و مستی‌شان فزونی می‌یابد. مطرب جان، انسان را به سوی مستی معنوی می‌کشاند و این مستی است که از دم مطرب می‌چشد. مولانا با این داستان می‌خواهد بگوید که حتی در پایین‌ترین مراتب وجود، یعنی در نفس حیوانی، جرقهٔ طلب و میل به رهایی و طرب هست که می‌تواند به بیداری‌های عمیق‌تر منجر شود. این نه تأییدی بر اباحی‌گری است، بلکه طرحی از یک مسیر تکاملی است: از طلب جسمانی به طلب روحانی.

نکات کلیدی

  • ظاهر داستان پرده‌ای بر باطن حکایت: مولانا از یک حکایت زمینی برای رسیدن به معانی بلند بهره می‌گیرد.
  • «ترک عجمی» نمادی از نفس حیوانی و حاکمیت غرایز خام که با قدرتی خشن بر آدمی فرمان می‌راند.
  • خمار خمر: رنج و عذابی که از مستی‌های حیوانی برمی‌خیزد و خود می‌تواند دریچه‌ای به بیداری معنوی باشد.
  • مطرب‌خواهی: میل فطری بشر به شادی و طرب، که در آغاز جسمانی است، اما می‌تواند به طلب مطرب جان مبدل شود.
  • مستی‌های دوگانه: مولانا میان مستی‌های حیوانی (می زمینی) و مستی‌های الهی (می معرفت) تمایز قائل می‌شود.

Sources: d6-s15 · 00:14:52 d6-s15 · 00:18:21 d6-s15 · 00:23:32

❋

به زبانِ تو — Je eigen taal · AI

❋

Discussie — Vraag over dit vers — beantwoord vanuit de Masnavi, met elk vers geciteerd

Je gesprek blijft op dit apparaat, tenzij je het deelt.

Wat lezers vroegen

Nog geen vragen gedeeld — die van jou kan de eerste zijn.