Lezen› Daftar 6› De bejaarde Turkse amir vraagt de muzikant om te zingen bij het ochtendgloren, en de uitleg van deze hadith: 'Voorwaar, God de Verhevene heeft een drank voorbereid voor Zijn geliefden; wanneer zij drinken, worden zij dronken, en wanneer zij dronken zijn, worden zij goed.' Tot het einde van de hadith. 'De wijn gist in de kruik van geheimen, zodat ieder die puur is ervan drinkt.' God de Verhevene zei: 'Voorwaar, de vromen zullen drinken…' Deze wijn die u drinkt is verboden. Wij drinken alleen geoorloofde wijn. 'Streef ernaar van niets iets te worden, en door de wijn van God dronken te worden.'› Vers 664

M6:664 — چونک کردند آشتی شادی و درد / مطربان را ترک ما بیدار کرد

چونک کردند آشتی شادی و دردمطربان را ترک ما بیدار کرد
✦ Geef deze beyt weer in Nederlands

M6:664

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — uit zijn opgenomen Masnavi-lezingen

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: چون شادی و درد با هم آشتی کردند و یکی شدند، آن محبوبِ ترک‌خویِ ما، مطربان را بیدار و به نوا آورد.

معنا: این بیت به حالتی اشاره دارد که انسان از دوگانگی شادی و رنج فراتر می‌رود و آن دو را در درون خود آشتی می‌دهد. در چنین مقام یگانگی، محبوب ازلی، مطربان عالم معنا را بیدار می‌کند تا نوای وصال را بنوازند.

شرح

در این بیت شریف، مولانا از یک گره‌گشایی بزرگ روحی سخن می‌گوید که منجر به بیداری و سرور معنوی می‌شود. برای فهم آن، باید به دو نکته اساسی که در مثنوی مکرر بر آن تأکید شده، توجه کنیم: یکی آشتی و یگانگی اضداد، و دیگری نقش مطرب و ساقی در سلوک عارفانه.

من قبلاً هم به این اشاره کرده‌ام که مستی دو گونه است: مستی از شراب و مستی از ساقی. سعدی می‌گوید: «مرا بگذار تا حیران بمانم چشم بر ساقی» و «کین مستی ما نه از شراب است.» حافظ نیز می‌فرماید: «من از افسون چشمت مست و او از بوی گیسویت.» این نشان می‌دهد که می‌توان در بزم مستان بود، اما مستی از ساقی باشد نه از می. مولانا هم در ابیات پیشین همین دفتر می‌گوید: آن شراب حق بدان مطرب برد وین شراب تن از این مطرب چرد هر دو گر یک نام دارد در سخن لیک شتان این حسن تا آن حسن یعنی اگر از شراب حق نوشیده باشی، به مطرب حق می‌روی؛ و اگر از شراب تن، به مطرب تن. هر دو کلمهٔ «مستی» و «شراب» نامیده می‌شوند، اما تفاوت از زمین تا آسمان است، درست مثل داستان آن دو وزیر که نامشان «حسن» بود، یکی کریم و دیگری خسیس. «اشتراک لفظ» پیوسته «رهزن» فهم است؛ جسم‌ها کوزهٔ سر بسته می‌مانند تا مظروفشان آشکار شود.

حالا به بیت اصلی می‌رسیم: «چونک کردند آشتی شادی و درد.» این عبارت، کلید فهم ماجراست. در مسیر سلوک، عارف به مقامی می‌رسد که دیگر شادی و درد برایش دو حقیقت متضاد و گسسته نیستند. این مقام، مقام یگانگی اضداد و فرا رفتن از دوگانه انگاری است. نه اینکه درد از میان برود، بلکه با شادی درآمیخته و متعالی می‌شود، سبز می‌شود. همانطور که در جایی دیگر می‌گوید: «والد و مولود آنجا یک شوند.» یعنی این دو حقیقت متضاد یا مکمل، به وحدتی می‌رسند که دیگر تقابلشان محو می‌شود.

وقتی این آشتی درونی و یگانگی روحی رخ داد، آنگاه است که «مطربان را ترک ما بیدار کرد.» «ترک ما» در اینجا همان محبوب ازلی است، همان ساقی حقیقی، همان معشوق یگانه‌ای که در غزلیات عارفان به اوصاف مختلفی همچون «ترک» و «عرب» خوانده می‌شود؛ گاهی به دلیل زیبایی خیره‌کننده و گاه به دلیل قهر و نازش. این محبوب است که مطربان را بیدار می‌کند. توجه کنید که مطربان خود «خوابناک» (خواب‌آلوده) بودند، یعنی حتی ظرف‌های عالم معنا نیز گاه در غفلت‌اند و برای نواختن نوای الهی، به یک محرک ازلی نیاز دارند. این مطربان می‌توانند ملائکه باشند، می‌توانند تجلیات الهی باشند، یا حتی خود عارف که در مقام مطربی، از جانب محبوب به نوا می‌آید.

مطرب در ادامهٔ این حکایت، ابیات عربی پرمغزی را می‌خواند که معنای «ترک ما» را روشن می‌کند: «انل الکأس یا من لا اراک / انت وجهی لا عجب ان لا اراک / غایة القرب حجاب الاشتباه.» یعنی: جام را به من بده، ای کسی که تو را نمی‌بینم! تو روی من هستی و عجب نیست که تو را نبینم، زیرا نهایت قرب، حجاب اشتباه می‌شود. وقتی چیزی بیش از حد به انسان نزدیک باشد، دیده نمی‌شود؛ درست مثل صورت خود انسان که بدون آینه قابل رویت نیست. این نشان می‌دهد که «ترک ما» یا همان محبوب، از رگ گردن نیز به انسان نزدیک‌تر است. این نزدیکی بیش از حد است که باعث عدم رؤیت ظاهری می‌شود و نه دوری و غیبت. به همین دلیل است که مطرب در ادامه می‌گوید: «بل اغلّطهم انادی فی القفار / کی اکتم من معی من من اغار.» یعنی من عمداً در بیابان‌ها ندا می‌دهم تا دیگران را به غلط اندازم و محبوبی را که با من است، از چشم کسانی که حسد می‌ورزند پنهان کنم. این همان «غیرت» عشقی است که مولانا در جای جای مثنوی به آن اشاره می‌کند؛ محبوبی که چنان عزیز است که نامش را تنها در خلوت حال می‌بَرند، نه در محافل عمومی.

پس، این بیت نه فقط یک توصیف از یک مجلس باده‌نوشی، که تصویری عمیق از تجربهٔ وحدت درونی و بیداری معنوی است، به وساطت و تحریک آن محبوب نزدیک اما پنهان.

نکات کلیدی

  • وصول به حقیقت مستی از ساقی، نه شراب، پیش‌شرط بیداری معنوی است؛ این تمایز در ظاهر و باطن الفاظ حیاتی است.
  • آشتی دادن و یگانگی بخشیدن به اضداد درونی، نظیر شادی و درد، دروازه ورود به تجربه عمیق‌تر از واقعیت است.
  • «ترک ما» نماد محبوب ازلی است که در عین غایت قرب، به دلیل همین نزدیکی، از چشم ظاهر پنهان می‌ماند؛ این نزدیکی، حجاب اصلی است نه دوری.
  • بیداری مطربان و نواختن موسیقی معنوی، نتیجه مستقیم تحریک و الهام از سوی این محبوب پنهان است، حتی مطربان خود به این بیداری محتاج‌اند.
  • حقیقت گاهی عمداً پنهان می‌ماند، یا از طریق «غلط‌انداختن» و «آدرس غلط دادن»، تا از دست نامحرمان و حاسدان محفوظ بماند.

Sources: d6-s15 · 00:27:24 d6-s15 · 00:30:26 d6-s15 · 00:31:00 d6-s15 · 00:34:00 d6-s15 · 00:43:00 d6-s15 · 00:45:00 d6-s15 · 00:51:28 d6-s15 · 00:54:30

❋

به زبانِ تو — Je eigen taal · AI

❋

Discussie — Vraag over dit vers — beantwoord vanuit de Masnavi, met elk vers geciteerd

Je gesprek blijft op dit apparaat, tenzij je het deelt.

Wat lezers vroegen

Nog geen vragen gedeeld — die van jou kan de eerste zijn.