De volledige ghazel ↗

1. 1 بیا هر کس که می خواهد که تا با وی گرو بندم·که سنگ خاره جان گیرد بپیوند خداوندم
2. 2 همی‌گفتم به گل روزی زهی خندان قلاوزی·مرا گل گفت می دانی تو باری کز چه می خندم
3. 3 خیال شاه خوش خویم تبسم کرد در رویم·چنین شد نسل بر نسلم چنین فرزند فرزندم
4. 4 شه من گفت هر مسکین که عمرش نیست من عمرم·بدین وعده من مسکین امید از عمر برکندم
5. 5 دل من بانگ بر من زد چه باشد قدر عمری خود·چه منت می نهی بر من تو خود چندی و من چندم
6. 6 شهی کز لطف می آید اگر منت نهد شاید·که چاهی پرحدث بودی منت از زر درآگندم
7. 7 کمر نابسته در خدمت مرا تاج خرد داد او·تو خود اندیشه کن با خود چه بخشد گر بپیوندم
8. 8 یقول العشق لی سرا تنافس و اغتنم برا·و لا تفجر و لا تهجر و الا تبتئس تندم
9. 9 همه شاهان غلامان را به خرسندی ثنا گفته·همه خشم خداوندی بر من این که خرسندم
10. 10 مضی فی صحوتی یومی و فاض السکر فی قومی·فاسرع و اسقنی خمرا حمیرا تشبه العندم
11. 11 بیا درده یکی جامی پر از شادی و آرامی·که بنمایم سرانجامی چو مخموران بپرسندم
12. 12 میازارید از خویم که من بسیار می گویم·جهانی طوطیان دارم اگر بسیار شد قندم