M1:452 — نکته‌ها می‌گفت او آمیخته / در جُلابِ قند زهری ریخته

این بیت، روش موذیانه‌ی وزیر مسیحی را برای به انحراف کشاندن پیروانش توصیف می‌کند. او مستقیماً کفر نمی‌گفت، بلکه حقایق معنوی و نکات دقیق عرفانی را با باورهای مسموم و ویرانگر خود مخلوط می‌کرد.

مولانا این عمل را به ریختن زهر در «جُلاب قند» تشبیه می‌کند. جلاب، شربتی گوارا از گلاب و شکر است که طبعی لطیف دارد و کسی انتظار سم در آن را ندارد. به همین ترتیب، سخنان وزیر در ظاهر بسیار معنوی، شیرین و جذاب به نظر می‌رسید، اما در باطن، زهری مهلک برای ایمان و جان شنوندگان در خود داشت. این روش، فریب را بسیار کارآمدتر می‌کند، زیرا تشخیص سم در میان شیرینی برای بسیاری، به‌ویژه کسانی که معرفت عمیق ندارند، دشوار است.

بیت قبلی (۴۵۱) زمینه را فراهم کرده بود که «صاحب‌ذوقان» هم لذت و هم تلخی را در کلام او حس می‌کردند. این بیت توضیح می‌دهد که آن تلخی از کجا می‌آمد: از زهری که ماهرانه در شهد سخنانش پنهان شده بود.