لوستل دفتر ۶ د ناروغ کیسې ته بیرته راګرځیدل بيت ۱۳۲۵

M6:1325 — این چنین رنجور را گفت ای عمو / حق تعالی اعملوا ما شئتم

این چنین رنجور را گفت ای عموحق تعالی اعملوا ما شئتم
✦ دا بیت په پښتو وړاندې کړئ

M6:1325

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — د هغه د مثنوي له ثبت شویو لیکچرونو څخه

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: به آن رنجور گفت ای عمو، حق تعالی فرموده است که هرچه می‌خواهید بکنید. معنا: طبیبِ دانا، چون حالِ بیمار را بی‌درمان دید، به او گفت هرچه دلت می‌خواهد انجام بده، و برای تأکید بر این رهایی از قیود، به فرمان الهی در قرآن اشاره کرد.

شرح

این بیت، از قصهٔ رنجور و طبیبِ ستارخو، اوجِ تشخیص و شفقتِ یک پزشک حاذق را به تصویر می‌کشد. طبیب پس از معاینهٔ بیمار (که مولانا او را «رنجور» می‌خواند)، به این نتیجه می‌رسد که «امید صحت او بد محال». یعنی دیگر درمانی برای او متصور نیست و در واقع، آب از سرِ این بیمار گذشته است. در چنین وضعیتی، پندها و پرهیزهای معمول که برای حفظ سلامت و بهبودی تجویز می‌شوند، نه تنها سودی ندارند، بلکه خود «زهیر» و رنجی مضاعف خواهند بود.

از همین رو، طبیب حکیمانه و با نهایتِ شفقت، به بیمار رخصتی غریب می‌دهد: «هر چهت دل بخواهد آن بکن / تا رود از جسمت این رنج کهن» و «هر چه خواهد خاطر تو وامگیر». این خودْ حکمِ رهایی از تمامِ قیدوبندهایی است که تا آن لحظه بر بیمار تحمیل می‌شده است. اینجا دیگر سخن از قواعدِ علاج و پرهیز نیست؛ سخن از تسلیم در برابر سرنوشت محتوم و یافتنِ آسودگی در این تسلیم است.

اشاره به آیهٔ شریفهٔ «اعملوا ما شئتم» از قرآن کریم، عمقِ فلسفی این توصیه را صدچندان می‌کند. این آیه در کلام حق، گاهی به معنای تهدید است؛ اما در اینجا، مولانا از زبان طبیب، آن را در جایگاهی کاملاً متفاوت به کار می‌گیرد. این دیگر تهدید نیست، بلکه بیانِ آزادی مطلق است برای کسی که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد. گویی خداوند به چنین انسان‌هایی می‌فرماید: حال که راه بازگشت و تغییر بر شما بسته شده، دیگر خود را در بندِ چون‌وچرایِ عمل نگه‌مدارید، هرچه دلتان می‌خواهد انجام دهید. این رخصت، نه برای بی‌بندوباری، بلکه برای آسودگیِ روان در واپسین لحظات است. این نشان می‌دهد که در نگاه مولانا، حتی آیاتِ قرآن نیز بسته به حال و مقامِ مخاطب، می‌توانند معانی و کارکردهای متفاوتی پیدا کنند.

این بیت به ما می‌آموزد که گاهی در زندگی، وقتی راه چاره‌ای نیست و سرنوشت مسیر خود را بی‌بازگشت پیش گرفته است، حکمت در رها کردن و رخصت دادن به خود است. این رهایی، نه از ضعف، که از فهمِ عمیقِ واقعیت و شفقت نسبت به رنجِ وجودی انسان برمی‌آید.

نکات کلیدی

  • رهایی از قیود و پرهیزهای درمانی در مواجهه با سرنوشت محتوم، خود نوعی درمان است.
  • شفقتِ طبیبِ آگاه می‌تواند منجر به تجویزهایی شود که در ظاهر خلافِ عرف اما در باطن عینِ حکمت است.
  • مولانا آیات قرآنی را با ظرافت در داستان‌ها می‌گنجاند تا معانی چندوجهی آن‌ها را آشکار کند.
  • «اعملوا ما شئتم» اینجا نه تهدید است، که رخصتی برای آسودگی روح در برابر بی‌درمانی جسم.
  • وضعیت‌های لاینحل، فرصتی برای درکِ عمیق‌تر از رنج انسانی و ضرورتِ آزادی از رنج بیهوده را فراهم می‌آورد.

Sources: d6-s27 · 07:51:92 d6-s27 · 08:18:92 d6-s27 · 08:41:42

به زبانِ تو — ستاسو ژبه · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.