لوستل دفتر ۶ د موږک او چونګښې د اړیکې کیسه او د دواړو پښې په یوه اوږده تار سره تړلې وې او د زاغ لخوا د موږک پورته کول او د چونګښې ځړیدل او ژړا او له غیر جنس سره د اړیکې او له خپل جنس سره د نه جوړیدو پښیماني بيت ۲۶۴۹

M6:2649 — فاش می‌گفتی زبان از ریتش / جمله را خاصیت و ماهیتش

فاش می‌گفتی زبان از ریتشجمله را خاصیت و ماهیتش
✦ دا بیت په پښتو وړاندې کړئ

M6:2649

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — د هغه د مثنوي له ثبت شویو لیکچرونو څخه

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: زبان آدم، با الهام از بینش درونی‌اش، آشکارا از خاصیت و ماهیت هر چیزی سخن می‌گفت. معنا: این بیت بیانگر آن است که آدم با رؤیت حقیقت اشیاء، نامی بر آن‌ها می‌نهاد که گویای تمام ویژگی‌ها و ذات آن‌ها بود، نه صرفاً یک لفظ قراردادی.

شرح

این بیت در ادامهٔ سخن مولانا دربارهٔ «علم الاسماء» آدم و نام‌گذاری اوست. من اینجا بر این تأکید می‌کنم که «اسم» در این مفهوم، یک کلمهٔ قراردادیِ صرف نیست؛ بلکه خود «مسما» است، یعنی حقیقت و ماهیت خود شیء. وقتی قرآن از تعلیم اسماء به آدم سخن می‌گوید، منظور این نیست که آدم کلمات «آب»، «خاک» و «باد» را فراگرفت، چرا که این‌ها نام‌هایی قراردادی‌اند و در هر زبانی متفاوت. فضیلت آدم در آن بود که خدا حقیقت هر شیئی را به او نشان داد. فی‌المثل، اگر آب را می‌دید، گویی ساختمان آن را به فرمول H2O درمی‌یافت، یا از یک ماده، ذات انرژی‌گونه‌اش را. زبان آدم، نه با تقلید و نه با تعلیم ظاهری، بلکه از «رؤیت» و بینش درونی به حقیقت اشیاء، خاصیت و ماهیت هر یک را فاش می‌کرد. یعنی نامی که او بر شیء می‌نهاد، آینه‌دار مسما بود و ذات آن را عیان می‌ساخت. اینجاست که برخی حکما می‌گویند «الاسم هو المسمی». اسم حقیقی، آن نامی است که تمام حقیقت و ماهیت نام‌نهاده را در خود گنجانده و آن را آشکار می‌کند. این تفاوت جوهری است با نام‌گذاری‌های قراردادی و مجازی ما، که گاه از روی مبالغه یا جهل، به یک فرد «هیز» (مخنث) لقب «اسد» (شیر) می‌دهیم. چنین کج‌گویی‌ها و کج‌روی‌ها از حقیقت فاصله دارد. اما نام‌گذاری آدم، «آنچنان نامی که اشیاء را سزد» بود؛ نامی منطبق بر مسما و شایستهٔ آن. این نوع معرفت، از راه کتاب و معلم و درس به دست نمی‌آید، چرا که آن‌ها غالباً مفاهیم را یاد می‌دهند و مفاهیم، حجابی میان ما و حقیقت اشیاء می‌شوند. وصول به چنین علمی تنها از راه مواجههٔ بی‌واسطه و رؤیت مستقیم حقیقت شیء ممکن است، و این همان راهی است که مولانا بارها بر آن تأکید کرده و معرفت حقیقی را از مسیر آن جاری می‌داند.

نکات کلیدی

  • علم الاسماء آدم، شناخت عمیق ماهیت و خاصیت اشیاء بود، نه صرفاً نام‌های قراردادی.
  • زبان آدم با رؤیت هر شیء، اسمی را ادا می‌کرد که حقیقت مسما را کاملاً آشکار می‌ساخت.
  • در این مکتب، نام حقیقی همان مسماست و عرفا خود را نشانه‌ها و اسم‌های خداوند می‌دانند.
  • این معرفت، از طریق شهود و ارتباط مستقیم با شیء حاصل می‌شد، نه از طریق مفاهیم یا تعلیمات کتابی.
  • مولانا میان نام‌گذاری صادقانه (آدم) و نام‌گذاری مغالطه آمیز (مثلاً خواندن هیز به اسد) تمایز قائل است.

Sources: d6-s61 · 52:03:00 d6-s61 · 53:10:00 d6-s61 · 54:30:00 d6-s61 · 55:19:00

به زبانِ تو — ستاسو ژبه · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.