لوستل دفتر ۶ په چین کې د پټ اوسیدو وروسته په پلازمینې ښار کې او د اوږدې مودې بې صبري وروسته د مشر ورور بې صبري، چې زه لاړم، خدای پامان، خپل ځان پاچا ته وړاندې کوم، مګر قدمی تنیلنی مقصودی او القی راسی کفادی، بیا یا پښې مې هدف او مراد ته ورسولې، یا سر مې کیږدم لکه زړه له لاسه ورکړی په هغه ځای کې او د هغه د وروڼو نصیحت ورته ګټه ونه کړه. (یا عاذل العاشقین دع فئة اضلها الله کیف ترشدها) تر پایه بيت ۴۱۱۷

M6:4117 — کار و باری کت رسد بعد شکست / اندر آن اقبال و منهاج رهست

کار و باری کت رسد بعد شکستاندر آن اقبال و منهاج رهست
✦ دا بیت په پښتو وړاندې کړئ

M6:4117

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — د هغه د مثنوي له ثبت شویو لیکچرونو څخه

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: هر کار و توفیقی که پس از شکست و سرگشتگی به تو می‌رسد، نشانه‌ی اقبال و راه رستگاری است.

شرح

این بیت، از آن دست آموزه‌های مولاناست که عمیقاً به ضرورت راهبر و پیر در سلوک اشاره دارد و باطن آن، ترازویی برای سنجش راه‌های رفته و نیامده می‌نهد. من بر این تأکید دارم که مولانا اینجا به ما می‌آموزد که اگر خود را «کور» یافتیم – یعنی چشم بصیرت‌مان در مسئله‌ای بسته شد، یا خود را در «شکست» و ناتوانی دیدیم – و سپس «کار و باری» یا موهبتی و توفیقی به ما رسید، بی‌هیچ تردیدی، «اندر آن اقبال و منهاج ره است». یعنی آن گشایش، خود راه است. باید دید از کدام سو گشوده شده و در کدام مسیر توفیقی پدید آمده است.

من بارها گفته‌ام که «کور با رهبر به است تنها یقین». یقینِ تنها، یعنی یقینی که فرد به تنهایی و بدون راهبر برای خود حاصل می‌کند، ممکن است صددرصد وهم و خیال باشد، چون بر مبنای خواسته‌ها و توهمات خود او شکل گرفته است، نه بر اساس واقعیت. لذا «آن یکی ننگ است و صد ننگ است از این»؛ یعنی اگر «ننگ» می‌دانی که دست به دامان راهبری شوی، ننگِ صد برابر این است که در یقین‌های متوهم خویشتن گرفتار باشی. این بیت دقیقاً در امتداد همین فکر قرار دارد.

مولانا به ما گوشزد می‌کند که اگر در مسیری گام نهاده‌ای و تنها سرگردانی و درجا زدن نصیبت شده، اگر نه سعادتی، نه پرواز روحی، نه شادمانی و نه آزادی درونی یا بیرونی در خود حس می‌کنی، خب معلوم است که این کار و بار، «بی پا و سر» است، یعنی بی‌نتیجه و پوچ. در چنین وضعیتی، باید این راه را ترک کرد و به دنبال «پیر» گشت. تعبیر مولانا در جای دیگر «ای پیر خر، برو پیر بخر» است؛ یعنی اگر عمری از تو گذشته و هنوز چیزی دستگیرت نشده و در جهل خود مانده‌ای، برو و یک پیر و راهبر برای خود بخر، چون گشایش کار تو در گرو آن است.

منظور مولانا از «پیر» البته «پیر گردون» نیست؛ یعنی کسی که صرفاً سال و ماه او را پیر کرده باشد. نه، پیرِ مورد نظر مولانا «پیر رشاد» است، کسی که در جاده‌ی رشد و هدایت، قدم‌های استوار برداشته و به پختگی رسیده است. چنین راهبری، حتی اگر زنده نباشد، حکمت و آثارش می‌تواند چراغ راه ما باشد. همچون مثنوی که ما امروز می‌خوانیم و از آن راهنمایی می‌گیریم. تسلیم به چنین پیری، به معنای تعطیل کردن عقل نیست، بلکه راهی است برای یافتن آن «چراغ» که در ظلماتِ «شکست» و «کوری» ما را به روشنایی می‌رساند. این همان «اقبال» و «منهاج ره» است که بیت به آن اشاره می‌کند؛ یک توفیق الهی که پس از اقرار به شکست، راه را بر ما می‌گشاید.

نکات کلیدی

  • پس از شکست‌ها و سرگشتگی‌های فردی، نیاز به راهبر روحانی آشکار می‌شود.
  • هر گشایش یا توفیقی که پس از اقرار به ناتوانی حاصل شود، نشانه‌ای از هدایت و اقبال الهی است.
  • خودسرانگی در سلوک روحانی و اتکا به یقین‌های شخصی، «صد ننگ» و راهی پرخطر است.
  • تسلیم و اطاعت از «پیر رشاد» (راهبر حقیقی)، شرط گشایش و دستیابی به بصیرت و روشنایی است.
  • استاد می‌تواند حاضر یا غایب باشد؛ مهم حکمت اوست که چراغ راه سالک می‌شود.
  • میان «پیر گردون» (صرفاً سالخورده) و «پیر رشاد» (هدایت‌گر پخته) تمایز قائل شوید.

Sources: d6-s92 · 16:14:58 d6-s92 · 18:28:22 d6-s92 · 17:33:14

به زبانِ تو — ستاسو ژبه · AI

Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited

Your conversation stays on this device unless you share it.

What readers asked

No questions shared yet — yours could be the first.