لوستل› دفتر ۶› د دې خبر په تفسیر کې چې مصطفی (ص) فرمایلي دي: (من کنت مولاه فعلی مولاه) ترڅو منافقینو طعنه ووهله، چې بس نه وه، چې موږ یې اطاعت او خدمت وکړ، هغه د ماشوم بنده ګي هم راته فرمایي تر پایه› بيت ۴۵۴۴
M6:4544 — ماه ما بینطق خوش بر تافتست / هر زبان نطق از فر ما یافتست
M6:4544
مانا · به زبانِ تو — ستاسو ژبه · AI
شخصیت معنوی و راهنمای ما (پیامبر) بینیاز از گفتار، نورافشانی میکند و حقیقت خود را آشکار میسازد؛ در واقع، هر سخن حقی که بر زبانی جاری میشود، پرتوی از شکوه و عظمت اوست.
این بیت در ادامهٔ توصیف طبیعت است که بدون زبان، شکرگزار و فصیح است. مولانا در اینجا پیامبر اسلام (ص) را به ماهی تشبیه میکند که برای تابیدن و نورافشانی نیازی به «نطق» یا سخن گفتن ندارد. همانطور که باغ و گلستان در سکوت، زیبایی و حقیقت خود را آشکار میکنند، «مولا» یا راهنمای معنوی نیز با وجود و حضور خود، حقیقت را متجلی میسازد. این نور وجودی، خود گویاترین بیان است.
در مصرع دوم، مولانا این ایده را فراتر میبرد: نه تنها آن «ماه» بینیاز از سخن است، بلکه هر سخن و بیانی در عالم، روشنایی و اعتبار خود را از «فرّ» و شکوه معنوی او وام میگیرد. همانگونه که در بیت بعد، نطق حضرت عیسی را پرتوی از وجود حضرت مریم و نطق آدم را بازتابی از «دم» الهی میداند. بنابراین، منبع اصلی هر بیانِ حقیقی، آن وجود نورانی است، نه صرفاً کلمات. این بیت برتری «حال» و وجود بر «قال» و گفتار را در سلوک معنوی تأکید میکند.
- نطق
- سخن، گفتار، قدرت بیان
- بر تافتست
- تابیده است، درخشیده است
- فر
- شکوه، جلال، عظمت، فروغ ایزدی
Discussion — Ask about this beyt — answered from the Masnavi, every verse cited
Your conversation stays on this device unless you share it.
What readers asked0
No questions shared yet — yours could be the first.