M6:788 — مرثیه سازم که مرد شاعرم / تا ازینجا برگ و لالنگی برم

این بیت، اوج ساده‌لوحی و غفلت شاعر غریبه‌ای را نشان می‌دهد که به حلب رسیده و با مراسم سوگواری شیعیان در روز عاشورا روبرو شده است. او که از اصل ماجرا بی‌خبر است، گمان می‌کند یکی از بزرگان شهر از دنیا رفته و این جمعیت برای او عزاداری می‌کنند. از آنجا که شغل او شاعری است، بلافاصله این موقعیت را فرصتی برای کسب درآمد می‌بیند.

کلام او «تا ازینجا برگ و لالنگی برم» نشان‌دهندۀ نگاه کاسبکارانۀ او به یک مصیبت است. او غم و اندوه دیگران را ابزاری برای تأمین معاش خود می‌بیند. این بیت، مقدمه‌ای است برای پاسخی تکان‌دهنده که در ابیات بعدی از یکی از عزاداران می‌شنود. مولانا از این داستان استفاده می‌کند تا غفلت انسان از مصیبت‌های معنوی بزرگ و حقیقی را نقد کند؛ انسانی که درگیر منافع کوچک و روزمرۀ خود است و از درک وقایع عظیم روحی و تاریخی عاجز مانده است، درست مانند این شاعر که به جای درک ماتم شهادت امام حسین (ع)، به فکر دستمزد و توشۀ راه است.