بشپړ غزل ↗

1. 1 تو چشم شیخ را دیدن میاموز·فلک را راست گردیدن میاموز
2. 2 تو کل را جمع این اجزا مپندار·تو گل را لطف و خندیدن میاموز
3. 3 تو بگشا چشم تا مهتاب بینی·تو مه را نور بخشیدن میاموز
4. 4 تو عقل خویش را از می نگهدار·تو می را عقل دزدیدن میاموز
5. 5 تو باز عقل را صیادی آموز·چنین بیهوده پریدن میاموز
6. 6 یتیمان فراقش را بخندان·یتیمان را تو نالیدن میاموز
7. 7 دل مظلوم را ایمن کن از ترس·دل او را تو لرزیدن میاموز
8. 8 تو ظالم را مده رخصت به تأویل·ستیزا را ستیزیدن میاموز
9. 9 زبان را پردگی می‌دار چون دل·زبان را پرده بدریدن میاموز
10. 10 تو در معنی گشا این چشم سر را·چو گوشش حرف برچیدن میاموز