بشپړ غزل ↗

1. 1 حکیمیم طبیبیم ز بغداد رسیدیم·بسی علّتیان را ز غم بازخریدیم
2. 2 سَبَل‌های کَهُن را، غم بی‌سر و بُن را·ز رگ‌هاش و ز پی‌هاش به چنگاله کشیدیم
3. 3 طبیبان فصیحیم که شاگرد مسیحیم·بسی مُرده گرفتیم در او روح دمیدیم
4. 4 بپرسید از آن‌ها که دیدند نشان‌ها·که تا شُکر بگویند که ما از چه رهیدیم
5. 5 رسیدند طبیبان، ز ره دور غریبان·غریبانه نمودند دواها که ندیدیم
6. 6 سرِ غصهّ بکوبیم، غم از خانه بروبیم·همه شاهد و خوبیم همه چون مَهِ عیدیم
7. 7 طبیبانِ الهیم ز کس مزد نخواهیم·که ما پاک‌روانیم نه طمّاع و پلیدیم
8. 8 مپندار که این نیز هَلیله‌ست و بَلیله‌ست·که این شُهره عَقاقیر ز فردوس کشیدیم
9. 9 حکیمان خبیریم که قاروره نگیریم·که ما در تن رنجور چو اندیشه دویدیم
10. 10 دهان باز مکن هیچ که اغلب همه جغدند·دگر لاف مپرّان که ما بازپریدیم