دیوان شمس› غزل ۱۴۹۱› بیت ۶ → مخکنۍ
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۴۹۱
- هر دانه که چیدیم همه دام بلا بود سوی تو پراشکسته و تن خسته پریدیم
G1491:6
ستاسو ژبه
په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:
ai-draft · gemini-2.5-pro
د دې بیت شرحه
لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:
بشپړ غزل ↗
- 1 خلقان همه نیکند جز این تن که گزیدیم·که از سفهش بس سر انگشت گزیدیم
- 2 گر هیچ گریزی بگریز از هوس خویش·زیرا همه رنج از هوس بیهده دیدیم
- 3 والله که مفری به جز از فر رخش نیست·کاندر خضر و گلشن او می نگریدیم
- 4 هر روز که برخیزی رو پاک بشویی·آن سوی دو ای دل که گه درد دویدیم
- 5 آن سوی که در ساعت دشوار دل خلق·آید که خدایا همه محتاج و مریدیم
- 6 هر دانه که چیدیم همه دام بلا بود·سوی تو پراشکسته و تن خسته پریدیم
ganjoor: sh1491 · public domain