بشپړ غزل ↗

1. 1 در ستایش‌های شمس الدین نباشم مفتتن·تا تو گویی کاین غرض نفی من است از لا و لن
2. 2 چونک هست او کل کل صافی صافی کمال·وصف او چون نوبهار و وصف اجزا یاسمن
3. 3 هر یکی نوعی گلی و هر یکی نوعی ثمر·او چو سرمجموع باغ و جان جان صد چمن
4. 4 چون ستودی باغ را پس جمله را بستوده‌ای·چون ستودی حق را داخل شود نقش وثن
5. 5 ور وثن را مدح گویی نیست داخل حسن حق·گرچه هم می بازگردد آن به خالق فاعلمن
6. 6 لیک باقی وصف‌ها بستوده باشی جزو در·شمس حق و دین چو دریا کی شود داخل بدن
7. 7 حق همی‌گوید منم هش دار ای کوته نظر·شمس حق و دین بهانه‌ست اندر این برداشتن
8. 8 هر چه تو با فخر تبریز آوری بی‌خردگی·آن به عین ذات من تو کرده‌ای ای ممتحن