دیوان شمس غزل ۲۲۲۸ بیت ۷ → مخکنۍ · راتلونکې ←

دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۲۲۸

  1. من زمین را لقمه‌ام لیکن زمین رویدش زین لقمه صد لقمان نو

G2228:7

ستاسو ژبه

په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:

د دې بیت شرحه

لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:

بشپړ غزل ↗

  1. 1 جان ما را هر نفس بستان نو·گوش ما را هر نفس دستان نو
  2. 2 ماهیانیم اندر آن دریا که هست·روز روزش گوهر و مرجان نو
  3. 3 تا فسون هیچ کس را نشنوی·این جهان کهنه را برهان نو
  4. 4 عیش ما نقد است وآنگه نقد نو·ذات ما کان است وآنگه کان نو
  5. 5 این شکر خور این شکر کز ذوق او·می‌دهد اندر دهان دندان نو
  6. 6 جمله جان شو ار کسی پرسد تو را·تو کیی گو هر زمانی جان نو
  7. 7 من زمین را لقمه‌ام لیکن زمین·رویدش زین لقمه صد لقمان نو
  8. 8 زرد گشتی از خزان غمگین مشو·در خزان بین تاب تابستان نو

ganjoor: sh2228 · public domain