بشپړ غزل ↗

1. 1 دل بی‌قرار را گو که چو مستقر نداری·سوی مستقر اصلی ز چه رو سفر نداری
2. 2 به دم خوش سحرگه همه خلق زنده گردد·تو چگونه دلستانی که دم سحر نداری
3. 3 تو چگونه گلستانی که گلی ز تو نروید·تو چگونه باغ و راغی که یکی شجر نداری
4. 4 تو دلا چنان شدستی ز خرابی و ز مستی·سخن پدر نگویی هوس پسر نداری
5. 5 به مثال آفتابی نروی مگر که تنها·به مثال ماه شب رو حشم و حشر نداری
6. 6 تو در این سرا چو مرغی چو هوات آرزو شد·بپری ز راه روزن هله گیر در نداری
7. 7 و اگر گرفته جانی که نه روزن است و نی در·چو عرق ز تن برون رو که جز این گذر نداری
8. 8 تو چو جعد موی داری چه غم ار کله بیفتد·تو چو کوه پای داری چه غم ار کمر نداری
9. 9 چو فرشتگان گردون به تو تشنه‌اند و عاشق·رسدت ز نازنینی که سر بشر نداری
10. 10 نظرت ز چیست روشن اگر آن نظر ندیدی·رخ تو ز چیست تابان اگر آن گهر نداری
11. 11 تو بگو مر آن ترش را ترشی ببر از این جا·ور از آن شراب خوردی ز چه رو بطر نداری
12. 12 وگر از درونه مستی و به قاصدی ترش رو·بدر اندر آب و آتش که دگر خطر نداری
13. 13 بدهد خدا به دریا خبری که رام او شو·بنهد خبر در آتش که در او اثر نداری