دیوان شمس› غزل ۶۳۱› بیت ۷ → مخکنۍ · راتلونکې ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۶۳۱
- ای روزه گرفته تو! از مائدهٔ بالا روزه بگشا خوشخوش، کآن غرهٔ عید آمد
G631:7
ستاسو ژبه
په ستا په ژبه یې لا مانا نشته — د ټول غزل لپاره یوځای جوړیږي:
ai-draft · gemini-2.5-pro
د دې بیت شرحه
لا نه ده لیکل شوې — په غزل کې د دې بیت نږدې لوستنه:
بشپړ غزل ↗
- 1 نومید مشو جانا، کاومید پدید آمد·اومیدِ همه جانها، از غیب رسید آمد
- 2 نومید مشو گر چه، مریم بشد از دستت·کآن نور که عیسی، را بر چرخ کشید آمد
- 3 نومید مشو ای جان، در ظلمت این زندان·کآن شاه که یوسف را، از حبس خرید آمد
- 4 یعقوب برون آمد، از پردهٔ مستوری·یوسف که زلیخا را، پرده بدرید آمد
- 5 ای شب به سحر برده! در یارب و یارب تو·آن یارب و یارب را، رحمت بشنید آمد
- 6 ای درد کهنگشته! بخ بخ که شفا آمد·وی قفل فروبسته! بگشا که کلید آمد
- 7 ای روزه گرفته تو! از مائدهٔ بالا·روزه بگشا خوشخوش، کآن غرهٔ عید آمد
- 8 خامش کن و خامش کن، زیرا که ز امر کن·آن سکته حیرانی، بر گفت مزید آمد
ganjoor: sh631 · public domain