بشپړ غزل ↗

1. 1 خوش باش که هر که راز داند·داند که خوشی، خوشی کشاند
2. 2 شیرین چو شکر تو باش شاکر·شاکر هر دم شِکر ستاند
3. 3 شُکر از شِکرست آستین‌پر·تا بر سر شاکران فشاند
4. 4 تلخش چو بنوشی و بخندی·در ذات تو تلخیی نماند
5. 5 گویی که چگونه‌ام؟ خوشم من·گویم ترشم دلت بماند
6. 6 گوید که نهان مکن ولیکن·در گوشم گو که کس نداند
7. 7 در گوش تو حلقهٔ وفا نیست·گوش تو به گوش‌ها رساند