بخش ۵۷ - یکی پرسید از عالمی عارفی کی اگر در نماز کسی بگرید به آواز و آه کند و نوحه کند نمازش باطل شود جواب گفت کی نام آن آب دیده است تا آن گرینده چه دیده است اگر شوق خدا دیده است و می‌گرید یا پشیمانی گناهی نمازش تباه نشود بلک کمال گیرد کی لا صلوة الا بحضور القلب و اگر او رنجوری تن یا فراق فرزند دیده است نمازش تباه شود کی اصل نماز ترک تن است و ترک فرزند ابراهیم‌وار کی فرزند را قربان می‌کرد از بهر تکمیل نماز و تن را به آتش نمرود می‌سپرد و امر آمد مصطفی را علیه‌السلام بدین خصال کی فاتبع ملة ابراهیم لقد کانت لکم اسوة حسنة فی‌ابراهیم

Alguém perguntou a um sábio gnóstico: “Se alguém chora durante a oração, geme e lamenta em voz alta, sua oração é invalidada?” Ele respondeu: “O nome disso é ‘lágrima’, e depende do que o chorador viu. Se ele viu o desejo de Deus e chora, ou o arrependimento de um pecado, sua oração não é estragada, mas sim aperfeiçoada, pois ‘não há oração sem a presença do coração’. Mas se ele viu uma doença física ou a separação de um filho, sua oração é estragada, pois a essência da oração é abandonar o corpo e abandonar os filhos, como Abraão, que sacrificou seu filho para completar sua oração e entregou seu corpo ao fogo de Nimrod. E a ordem veio a Mustafa, que a paz esteja com ele, com essas qualidades: ‘Então segue a religião de Abraão. Tendes em Abraão um belo exemplo.’”