Citește› Daftar 1› Acceptarea darului de către calif și acordarea unei recompense cu o deplină detașare de acel dar și de acel ulcior› Distih 2887
M1:2887 — در حکایت گفتهایم احسان شاه / در حق آن بینوای بیپناه
M1:2887
Înțeles · به زبانِ تو — Limba ta · AI
این بیت اشارهای است به داستانی که قبلاً در مثنوی تعریف شده و در آن، خلیفه به مردی فقیر و درمانده لطف و احسان میکند.
مولانا در این بیت، خواننده را به داستانی که پیشتر در همین دفتر اول (ابیات ۲۴۶۸ به بعد) تعریف کرده ارجاع میدهد. آن داستان دربارهٔ مرد عرب فقیری است که از بیابان، سبویی پر از آب باران را به عنوان هدیهای خالصانه برای خلیفهٔ بغداد میآورد، غافل از آنکه در بغداد رود دجله روان است. خلیفه با بزرگواری هدیهٔ او را میپذیرد و به او پاداشی بزرگ میدهد.
این بیت مانند یک پل عمل میکند. مولانا پس از یک سلسله ابیات اندرزی دربارهٔ خطرات سیری و نفس اماره (که آن را به سگی تشبیه میکند)، دوباره به خط اصلی داستان بازمیگردد. او با یادآوری آن حکایت، زمینه را برای ادامهٔ بحث دربارهٔ عشق و اخلاص آماده میکند. گویی میگوید: «همانطور که در آن داستان گفتیم، لطف و کرم شاه (نماد حق و پیر معنوی) شامل حال نیازمندِ بیپناه (نماد سالک صادق) میشود.» این یادآوری، مقدمهای است برای ابیات بعدی که توضیح میدهند چگونه کلام عاشق، حتی اگر در ظاهر کفرآمیز یا بیربط به نظر برسد، بوی عشق و حقیقت میدهد، درست همانطور که هدیهٔ ناچیز آن مرد عرب، بوی صداقت و اخلاص میداد.
- احسان
- نیکی کردن، بخشش، لطف و کرم
- در حق
- دربارهٔ، نسبت به
- بینوا
- فقیر، تهیدست، درمانده
Discuție — Întreabă despre acest distih — răspuns din Masnavi, cu fiecare vers citat
Conversația ta rămâne pe acest dispozitiv, dacă nu o distribui.
Ce au întrebat cititorii0
Nicio întrebare distribuită încă — a ta ar putea fi prima.