M1:537 — بس دل چون کوه را انگیخت او / مرغ زیرک با دو پا آویخت او

这节诗出现在鲁米论述神之全能与人之渺小的段落中。上下文将人的智慧、学识（如盖伦的医术、诗人的诗篇）与神圣的力量（如摩西的 عصا “阿萨”手杖、耶稣的气息）对比，凸显前者的无力。

第一行，“心如山岳”指的是那些坚定、稳固、自以为不可动摇的人。然而，在神的力量面前，这些“山”也会被轻易撼动。这既指信仰上的动摇，也指生命状态的彻底颠覆。

第二行，“灵巧之鸟”象征着那些凭借自身才智与聪明（زیرکی “ziraki”）试图飞向更高境界的灵魂。然而，神却能用它最基本、最世俗的依附——它的“双足”——来将它困住。这“双足”可以理解为尘世的牵挂、肉体的欲望、或对自身理智的过度依赖。这只鸟本可高飞，却因执着于地面上的立足点而被束缚，这正是对那些依赖智巧而非臣服于神性恩典之人的警示。

این بیت در ادامه‌ی توصیف قدرت بی‌نهایت خداوند در برابر توانایی‌های محدود بشری است. مولانا دو تصویر قدرتمند به کار می‌برد تا نشان دهد هیچ چیز جلودار اراده‌ی الهی نیست.

در مصراع اول، «دل چون کوه» نماد انسان‌های بااراده، استوار و قدرتمندی است که به نظر می‌رسد هیچ چیز نمی‌تواند آنها را تکان دهد. اما خداوند حتی چنین دل‌هایی را نیز به حرکت و جوشش وامی‌دارد و زیر و رو می‌کند. این اشاره به تحولات روحانی و عشق‌های عظیمی است که خداوند در دل عارفان و اولیا می‌اندازد و استواری ظاهری آنان را به بی‌قراری بدل می‌کند.

در مصراع دوم، «مرغ زیرک» نماد عقل حسابگر و نفسی است که به هوش و ذکاوت خود می‌نازد و گمان می‌کند می‌تواند از هر دامی بگریزد. اما خداوند همین پرنده‌ی مغرور را به سادگی از «دو پا» به دام می‌اندازد؛ یعنی از همان جایی که نقطه‌ی اتکا و ابزار حرکت زمینی اوست. این تصویر، عجز کامل عقل و تدبیر انسانی را در برابر تقدیر و قدرت الهی نشان می‌دهد. پیام اصلی این است که در راه معنویت، تکیه بر زیرکی و عقل جزئی راه به جایی نمی‌برد و تنها تسلیم در برابر فضل خداوند کارساز است.