M1:559 — گفته، ایشان نیست ما را بی تو نور / بی عصاکش چون بود احوالِ کور

这句诗出自《玛斯纳维》中一则关于欺骗与盲从的著名故事。一位心怀叵测的维齐尔（وزیر，大臣）为了从内部瓦解基督教社群，伪装成一位虔诚的苏菲派修行者。他通过苦修和动人的言辞赢得了民众的信任。为了进一步巩固自己的地位，他把自己关起来四十多天，制造出一种高深莫测的灵修氛围。

民众因他的“离去”而陷入焦虑和狂热，聚集起来恳求他出山。这句诗正是民众发自肺腑的呼喊。他们用了一个非常有力的比喻：将维齐尔比作“光”（نور），将自己比作“盲人”（کور）。在苏菲思想中，“光”是神圣智慧与指引的象征，而“盲”则代表灵性上的无知与迷失。他们认为，没有这位“导师”，他们就无法在灵性道路上看见任何东西。

鲁米在此处精妙地揭示了盲目崇拜的危险。民众的比喻虽然感人，却是建立在一个谎言之上。他们所依赖的“引杖者”（عصاکش）实际上正要把他们引向毁灭的深渊。这句诗因此充满了悲剧性的讽刺，它不仅描绘了信徒对导师的极度依赖，更警示读者：在寻求精神指引时，辨别真伪至关重要，否则，寻求光明的渴望反而会使人陷入更深的黑暗。

این بیت، اوج وابستگی و باور مریدان به وزیر مکار را نشان می‌دهد. وزیر با کناره‌گیری و نشستن در خلوت، عمداً در پیروانش احساس نیاز و اضطراب ایجاد کرده است. اکنون آن‌ها که از دوری او به ستوه آمده‌اند، برای بازگرداندنش به التماس افتاده‌اند.

تشبیه خود به «کور» و مرشد به «عصاکش» بسیار گویاست. این تصویر، نهایت تسلیم و اعتماد مریدان را بیان می‌کند. آن‌ها خود را فاقد هرگونه بینش و توانایی برای تشخیص راه می‌دانند و وزیر را تنها وسیلهٔ نجات و راهنمای خود می‌پندارند. این همان نقطه‌ای است که وزیر برای رسیدن به هدفش یعنی گمراه کردن کامل آن‌ها، به آن نیاز داشت. مولانا با این تشبیه ساده، عمق فاجعه‌ای را که در حال وقوع است به تصویر می‌کشد: مردمی که با نیت خالص به دنبال نور حقیقت هستند، کورکورانه خود را به دست راهزنی سپرده‌اند که آن‌ها را به تاریکی مطلق خواهد برد.