M1:749 — هر که او بنهاد ناخوش سنّتی / سوی او نفرین رود هر ساعتی

Ovaj stih je općenito načelo koje Rumi izvodi iz priče o židovskom kralju koji je, slijedeći zao primjer svog prethodnika, nastavio progoniti kršćane. Rumi naglašava da djela, bila ona dobra ili loša, nadživljavaju svoje počinitelje. Uspostavljanje "ružnog običaja" (sunnat-e nākhūsh) nije samo jedan loš čin, već stvaranje presedana ili sistema koji omogućava drugima da nastave činiti zlo.

Posljedice takvog čina nisu ograničene na život počinitelja. Kletva koja se spominje nije samo verbalno proklinjanje od strane ljudi; to je kosmička posljedica, stalni tok negativne energije koji se vraća svom izvoru sve dok se zlo koje je pokrenuo nastavlja. Svaki put kada neko slijedi taj loš put, odgovornost i duhovni teret se vraćaju onome ko ga je prvi uspostavio. Time Rumi ističe ogromnu odgovornost koju imamo ne samo za vlastita djela, već i za utjecaj koji ostavljamo na buduće generacije.