M2:1241 — خاربن دان هر یکی خوی بدت / بارها در پای خار آخر زدت

En el corazón de la historia del hombre y el espino, este verso funciona como la clave interpretativa. El gobernador, que representa la voz de la razón o un guía espiritual, le dice sin rodeos al procrastinador que la planta espinosa no es un problema externo, sino una metáfora de sus propios defectos internos (khuy-e bad).

El primer hemistiquio, «Considera cada uno de tus malos hábitos un espino», transforma una parábola sobre la inacción en una lección directa de autoobservación. Rumi insiste en que el buscador espiritual debe reconocer sus propios rasgos negativos —ira, envidia, pereza, arrogancia— como espinos que él mismo ha plantado en el camino de su propia vida. Son creaciones propias, no aflicciones impuestas desde fuera.

El segundo hemistiquio, «cuántas veces, al final, una espina ha herido tu pie», subraya la consecuencia inevitable e íntima de estos hábitos. El dolor que causan no es abstracto ni lejano; es personal y recurrente. Rumi apela a la propia experiencia del lector, recordándole las heridas autoinfligidas que ha sufrido a causa de sus propios defectos. La advertencia es clara: estos «espinos» no solo dañan a los demás (que tropiezan con ellos en el camino), sino que, ante todo y repetidamente, hieren al que los cultiva.

مولانا در این بیت، تمثیل بوته‌ی خار را که در راه مردم کاشته شده بود، به طور مستقیم به اخلاق و عادات بد انسان گره می‌زند. او می‌گوید هر یک از صفات ناپسند ما (مانند خشم، حسد، تنبلی یا کبر) در واقع یک «خاربن» یا بوته‌ی خار در وجود ماست.

نکته‌ی اصلی بیت در مصراع دوم است: «بارها در پای خار آخر زدت». این خارها فقط دیگران را نمی‌آزارند، بلکه پیش از هر کس، خود فرد را زخمی می‌کنند. همانطور که کسی که با بوته‌ی خار سر و کار دارد مدام دست و پایش خراشیده می‌شود، کسی هم که اسیر یک خوی بد است، دائماً از همان خوی رنج می‌برد و به خودش آسیب می‌زند. این آسیب ممکن است روحی، روانی یا حتی جسمی باشد. مولانا با این تشبیه، به ما یادآوری می‌کند که ریشه‌کن کردن عادات بد، در وهله‌ی اول، لطف به خودمان است، نه فقط به دیگران.