Citește› Daftar 2› Porunca guvernatorului către acel om: „Smulgeți acest tufiș de spini pe care l-ați plantat pe drum!”› Distih 1275
M2:1275 — عروة الوثقاست این ترک هوا / برکشد این شاخ جان را بر سما
M2:1275
Înțeles · به زبانِ تو — Limba ta · AI
Renunciar a los bajos deseos es el lazo inquebrantable con lo divino, una rama que eleva el alma hacia su origen celestial.
Este verso es el clímax de una sección que equipara la generosidad (sakhā) con la renuncia a los deseos carnales (shahwat). Rumi acaba de describir esta generosidad espiritual como «una rama del ciprés del paraíso» (M2:1274). Ahora, en el verso 1275, profundiza en la imagen.
La primera mitad del verso identifica esta renuncia al deseo (tark-e hawā) con el ʿUrwat al-Wuthqā, el «Asidero Más Firme». Esta es una referencia directa al Corán (2:256 y 31:22), donde describe el vínculo inquebrantable de la fe en Dios. Al usar esta frase, Rumi eleva la disciplina ética de renunciar a los caprichos del ego al nivel de la fe salvadora misma. No es una mera autonegación, sino el acto que conecta al ser humano de forma segura con la Realidad divina.
La segunda mitad continúa la metáfora de la rama. Así como la generosidad era una rama del paraíso, esta misma rama tiene el poder de elevar «la rama del alma» hacia el cielo (samā). El alma misma es concebida como una rama que anhela volver a su Árbol de origen. La renuncia a los deseos terrenales no es una poda que la debilita, sino el acto que le permite crecer hacia arriba, liberándola de la gravedad del mundo material y llevándola de vuelta a su fuente espiritual.
- عروة الوثقا
- Expresión árabe del Corán que significa «el asidero más firme» o «el lazo inquebrantable». Simboliza la fe segura en Dios que salva de la perdición.
- هوا
- Literalmente «aire» o «viento». En la terminología sufí, se refiere a los caprichos, los bajos deseos, las pasiones egoístas y los impulsos del alma inferior (*nafs*).
- سما
- Cielo, firmamento. En el contexto poético y místico, a menudo se refiere a los reinos celestiales o espirituales, en contraste con el mundo terrenal.
ترک کردن خواسته‌های نفسانی، مطمئن‌ترین راه برای اتصال به حقیقت و تعالی روح است و همچون شاخه‌ای، جان انسان را به سوی عالم بالا می‌برد.
مولانا در ابیات پیشین، «سخاوت» را نه فقط بخشش مال، که مهم‌تر از آن، رها کردن شهوت‌ها و لذت‌های نفسانی معرفی کرده و آن را به شاخه‌ای از درختان بهشتی تشبیه کرده است. این بیت، آن مفهوم را ادامه می‌دهد و به اوج می‌رساند.
«ترک هوا» یا دل کندن از امیال زودگذر نفسانی، به «عروة الوثقی» تشبیه شده است. این اصطلاح قرآنی به معنای دستگیره‌ای استوار و ناگسستنی است که انسان را از سقوط در گمراهی حفظ می‌کند. بنابراین، از نظر مولانا، محکم‌ترین ریسمانی که می‌توان برای نجات معنوی به آن چنگ زد، همین توانایی «نه» گفتن به خواسته‌های باطل درون است.
در مصرع دوم، این «ترک هوا» که همان «شاخ سخاوت» است، عاملی برای عروج و تکامل روح معرفی می‌شود. همان‌طور که شاخه‌ی درخت به سمت آسمان قد می‌کشد، این عمل معنوی نیز جان انسان را از حضیض مادیات و تعلقات دنیوی فراتر برده و به سوی آسمانِ معنا و حقیقت اوج می‌دهد. این شاخه، واسطه‌ی اتصال میان زمین (وجود خاکی انسان) و آسمان (مبدأ الهی او) است.
- عروة الوثقی
- دستگیره‌ی بسیار محکم، ریسمان استوار و ناگسستنی. اصطلاحی قرآنی برای ایمان به خدا.
- هوا
- میل نفسانی، هوس، خواسته‌های نفس امّاره.
- برکشد
- بالا می‌کشد، بلند می‌کند.
- سما
- آسمان.
Discuție — Întreabă despre acest distih — răspuns din Masnavi, cu fiecare vers citat
Conversația ta rămâne pe acest dispozitiv, dacă nu o distribui.
Ce au întrebat cititorii0
Nicio întrebare distribuită încă — a ta ar putea fi prima.