M2:1355 — نیز مسجود کسی کو چون ملک / رسته باشد جانش از طغیان و شک

Este verso concluye una analogía en la que Rumi compara al místico aniquilado en Dios con un hierro al rojo vivo que adquiere las cualidades del fuego. Así como el hierro puede exclamar «¡Soy fuego!», el ser humano que recibe la luz de Dios se vuelve digno de la postración de los ángeles (masjūd-i malāʾik), tal como lo fue Adán en el Corán.

Rumi aclara aquí la condición para alcanzar este estado: no es para cualquiera. Es para aquel cuya alma (jān) ha sido liberada de dos obstáculos fundamentales. El primero es la «rebelión» (ṭughyān), que representa el egoísmo, la desobediencia y las pasiones descontroladas que se oponen a la voluntad divina. El segundo es la «duda» (shakk), la incertidumbre y la falta de fe que impiden una entrega total.

Al purificarse de estos dos velos, el alma humana alcanza una pureza y una certeza similares a las de un ángel (malak). En la tradición islámica, los ángeles son seres de pura obediencia, libres de ego y duda. Al emular esta condición, el ser humano no solo recupera su estado adámico original, sino que se convierte en un verdadero vicerregente de Dios en la tierra, merecedor de una reverencia que refleja la Luz Divina que manifiesta.

مولانا در ابیات قبل، انسان کامل را به آهنی تشبیه می‌کند که در آتش گداخته شده و صفات آتش را به خود گرفته است. چنین انسانی نور الهی را دریافت کرده و به مقام «اجتبا» (برگزیدگی) رسیده است، همان مقامی که به خاطر آن فرشتگان به آدم سجده کردند.

این بیت ادامه و تأکید همان معناست. مولانا می‌گوید نه تنها آن انسان برگزیده، بلکه هر کسی که بتواند روح خود را از دو ویژگی ویرانگر «طغیان» (سرکشی در برابر حق) و «شک» (تردید در ایمان) پاک کند، به مقامی فرشته‌گون می‌رسد. فرشتگان به دلیل ماهیت نوری خود، عاری از این صفات منفی هستند. بنابراین، انسانی که به این درجه از پاکی و یقین برسد، او نیز «مسجود» یا شایسته‌ی احترام و کرنش دیگران (حتی فرشتگان) خواهد بود. این مقام، نتیجه‌ی ریاضت و تزکیه‌ی نفس و رسیدن به فنای صفاتی است.