M5:1061 — علم آموزی طریقش قولی است / حرفت آموزی طریقش فعلی است

Rumi benadrukt hier een fundamenteel verschil in de methodologie van leren. Hij maakt onderscheid tussen 'ilm' (علم), wat theoretische kennis of wetenschap betekent, en 'hirfat' (حرفت), wat een ambacht of praktische vaardigheid aanduidt. Voor het verwerven van 'ilm' is de primaire methode 'qawl' (قول), oftewel spreken, luisteren, discussiëren en overdragen van concepten. Dit omvat het bestuderen van teksten, het bijwonen van lezingen en het uitwisselen van ideeën.

Aan de andere kant, voor het leren van een 'hirfat', is de weg 'fi'l' (فعل), wat handeling of daad betekent. Dit impliceert dat een ambacht niet alleen door erover te praten kan worden geleerd, maar vereist dat men de handen uit de mouwen steekt, oefent en de vaardigheden in de praktijk brengt. De omringende passage, waarin Rumi spreekt over de noodzaak van een meester (ustad) voor elk beroep, versterkt dit idee. Je leert geen leerlooien of smeden door er alleen over te lezen; je moet het doen, onder begeleiding van iemand die het meester is. Dit beyt is een oproep tot nederigheid in het leerproces (zoals in het voorgaande couplet M5:1060), en benadrukt dat de aard van de materie de leermethode bepaalt.