M5:14 — هر کسی کو حاسد کیهان بود / آن حسد خود مرگ جاویدان بود

این بیت در بخش آغازین دفتر پنجم مثنوی و در ستایش حسام‌الدین چلبی آمده است. مولانا پیش از این بیت، حسام‌الدین را به «خورشید کامران» تشبیه کرده است؛ وجودی نورانی و بخشنده که به همگان خیر می‌رساند.

مولانا توضیح می‌دهد که بدگویی از خورشید، در واقع بدگویی از چشم خود است که توان دیدن نور را ندارد. به همین ترتیب، حسادت ورزیدن به یک انسان کامل و الهی، به آن شخص بزرگ آسیبی نمی‌رساند، بلکه این خود شخص حسود است که از درون نابود می‌شود. حسادت، حجابی است که مانع رسیدن نور حقیقت به قلب انسان می‌شود و او را در تاریکی دائمی جهل و رنج باقی می‌گذارد. این وضعیت، از نظر مولانا، نوعی «مرگ جاویدان» است؛ مرگی روحانی که بدتر از مرگ جسمانی است، زیرا روح را از سرچشمهٔ حیات و شادی ابدی محروم می‌کند.