Citește› Daftar 6› Rugăciune și căutarea refugiului în Dumnezeu de ispita liberului arbitru și de ispita cauzelor liberului arbitru, căci cerurile și pământul s-au plâns și s-au temut de liberul arbitru și de cauzele liberului arbitru, iar creația omului a fost înclinată spre căutarea propriului liber arbitru și a cauzelor liberului arbitru, așa cum un bolnav se simte cu un liber arbitru redus și dorește sănătate, care este o cauză a liberului arbitru, pentru ca liberul arbitru să-i crească, și dorește o poziție pentru ca liberul arbitru să-i crească. Și locul căderii mâniei divine în națiunile trecute a fost excesul de liber arbitru și de cauze ale liberului arbitru. Nimeni nu a văzut vreodată un Faraon sărac.› Distih 238

M6:238 — زان قوی‌تر بود تمکین ایاز / که ز خوف کبر کردی احتراز

زان قوی‌تر بود تمکین ایازکه ز خوف کبر کردی احتراز
✦ Redați acest beyt în Română

M6:238

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — din prelegerile sale înregistrate despre Masnavi

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: پایداری و ثبات ایاز، از آن سبب قوی‌تر بود که از ترسِ کبر و خودبینی، از آن احتراز می‌کرد. معنا: این بیت به استحکام درونی ایاز اشاره دارد که علت آن پرهیز او از تکبر و خودبینی بود؛ زیرا از پیامدهای غرور بیم داشت.

شرح

مولانا، در این بیت از دفتر ششم مثنوی، قصهٔ ایاز را نه صرفاً به مثابهٔ یک حکایت تاریخی، بلکه همچون یک تمثیل عمیق روان‌شناختی و اخلاقی به کار می‌برد. ایاز، غلام سلطان محمود غزنوی، نمادی از تواضع و وارستگی است که قدرت او، نه در جاه و مقام، که در بی‌اعتنایی به آن نهفته بود.

من بارها گفته‌ام که مولانا یکی از تیزبین‌ترین روان‌کاوان عالم معنوی‌ست. او نیک می‌بیند که انسان‌ها چگونه دائماً از اختیار و آگاهیِ خود می‌گریزند و به «سرِ سرمستِ خود» پناه می‌برند. این فرار، برای وارهیدن از اضطراب‌ها و دلواپسی‌هایی‌ست که از «هستیِ» خود، یعنی از خودی و خودبینی، ناشی می‌شود. این هستیِ خودبینانه، به تعبیر مولانا، «فخ» است، یعنی دامی که انسان را به بند می‌کشد و «فکر و ذکر اختیاری» را برای او به «دوزخ» بدل می‌کند. مردم عادی، از این اضطراب‌ها با «ننگ خمر و زمر» یا به «شغل» پناه می‌برند؛ یعنی یا خود را به مستی و غفلت می‌سپارند یا غرق در مشغله‌ها می‌شوند تا از خویشتنِ خود یاد نکنند.

اما ایاز، راهی متفاوت برگزید. «احتراز از کبر» او، نه از سر ضعف که از غایت بینش بود. او دریافته بود که این «هستیِ» متکبرانه، «سخت مستی آورد، عقل را از سر، شرم از دل می‌برد.» او آگاهانه از این مستیِ نفسانی پرهیز کرد تا به جای غفلت، به «تمکین» دست یابد. تمکین، ثباتی درونی و آرامشی‌ست که از بی‌نیازی به تأیید نفس حاصل می‌شود. این قدرتی‌ست که از کاستنِ خود، نه افزودنِ بر خود، نشأت می‌گیرد.

این همان نکتهٔ ظریف مولاناست که به ما توصیه می‌کند: «از قدرت خود بکاهید.» معنای قناعت و ساده‌زیستی، چیزی جز کم کردنِ گزینه‌ها و تقلیلِ نیازها نیست. وقتی انسان، زندگی خود را «کوچک، ساده و سبک» بگیرد، اضطرابِ ناشی از آزادی، اختیار و مسئولیت نیز از او کاسته می‌شود. ایاز با این احتراز آگاهانه از کبر، به این مقامِ بی‌اضطراب دست یافت. او نه به مستی پناه برد و نه خود را در مشغله‌های عالم گم کرد، بلکه با نفیِ خودبینی، به یک هستیِ متعالی و پایدار رسید. این پایداری، از جنس همان آرامشی‌ست که انسانِ رها از قیدِ «هستیِ فخ»، در خلوتگاه حق می‌یابد.

نکات کلیدی

  • قدرت حقیقی ایاز از فروتنی او در قبال خویشتن می‌آید، نه از جایگاهش.
  • مردم از اختیار و خودآگاهی خود به مستی و مشغله‌ها می‌گریزند تا از اضطراب «هستیِ خودبینانه» رهایی یابند.
  • مولانا «هستیِ خودبینانه» را دامی می‌داند که انسان را گرفتار می‌کند.
  • احتراز ایاز از کبر، نشان از بینش عمیق او نسبت به آسیب‌های غرور بود.
  • پرهیز آگاهانه از خودبینی منجر به «تمکین» یا ثبات و آرامش درونی می‌شود.
  • با «کاستن از قدرت خود» و ساده‌زیستی، می‌توان اضطراب مسئولیت و آزادی را کاهش داد؛ راهی که ایاز تجسم آن بود.

Sources: d6-s07 · 23:45:00 d6-s07 · 29:55:00 d6-s07 · 71:36:00

❋

به زبانِ تو — Limba ta · AI

❋

Discuție — Întreabă despre acest distih — răspuns din Masnavi, cu fiecare vers citat

Conversația ta rămâne pe acest dispozitiv, dacă nu o distribui.

Ce au întrebat cititorii

Nicio întrebare distribuită încă — a ta ar putea fi prima.