M1:1345 — چونک خرگوش از رهایی شاد گشت / سوی نخچیران دوان شد تا به دشت

这句诗捕捉了一个关键的转折点。在鲁米讲述的这个著名寓言中，一只聪明的兔子刚刚用计谋诱使一头傲慢的狮子跳井自溺。这句诗描写的正是兔子在确认强敌已除、重获自由（رهایی）后的第一个动作：它没有独自享受这份喜悦，而是立刻奔向它所代表的整个受压迫的群体（نخچیران，猎物们），去分享这个解放的消息。

这个行为本身就蕴含着深刻的寓意。兔子的喜悦并非纯粹自私的幸存之乐，而是与集体解放紧密相连的。它奔跑的动作充满了能量和使命感，象征着从恐惧的束缚中解脱出来的灵魂所焕发出的活力。在苏菲思想的框架下，这只兔子代表了觉醒的灵性智者或先知，他战胜了象征着“小我”（nafs）或世俗暴政的狮子。他获得内在自由后，首要的责任不是隐退，而是回到社群中，用好消息唤醒和解放其他仍在恐惧中的灵魂。

این بیت لحظه‌ی رهایی و پیروزی خرگوش را به تصویر می‌کشد. او که نماینده‌ی عقل و تدبیر در برابر قدرت کور شیر بود، اکنون از مهلکه‌ای بزرگ جان به در برده است. شادی او تنها یک خوشحالی شخصی نیست، بلکه شادیِ آورنده‌ی یک خبر بزرگ برای تمام جامعه‌ی حیوانات (نخچیران) است که در اسارت و ترس به سر می‌بردند.

مولانا با توصیف این شادی، به یک اصل مهم عرفانی اشاره می‌کند: رهایی از «نَفسِ» ستمگر و مغرور (که شیر نماد آن است) مایه‌ی سرور و رقص و زندگی حقیقی است. همان‌طور که در ابیات بعدی می‌بینیم، این شادی خرگوش به رقص برگ و شاخه‌ی درخت تشبیه می‌شود که از زندان خاک آزاد شده و به سوی آسمان قد می‌کشند. این رهایی، نمادی از آزادی روح از زندان تن و تعلقات دنیوی است که به وصال معشوق ازلی می‌انجامد. دویدن خرگوش به سوی دشت، نماد حرکت سالک است که پس از غلبه بر نفس، با شادی به سوی حقیقت و ابلاغ آن به دیگران می‌شتابد.