M1:1519 — ور به خشم و جنگ عکس قهر اوست / ور به صلح و عذر عکس مهر اوست

این بیت در ادامه‌ی ابیات پیشین، ایده‌ی محوری «وَ هُوَ مَعَکُمْ أَیْنَما کُنْتُمْ» (او با شماست هر جا که باشید) را توضیح می‌دهد. مولانا با برشمردن حالات متضاد انسانی، نشان می‌دهد که هیچ حالتی خارج از دایره‌ی حضور و تجلی الهی نیست.

در ابیات قبل، جهل و علم، خواب و بیداری، و گریه و خنده به عنوان تجلیات خداوند معرفی شدند. این بیت این منطق را به عرصه‌ی روابط انسانی و احساسات اجتماعی گسترش می‌دهد. خشم و جنگ، که معمولاً صفاتی منفی و نفسانی تلقی می‌شوند، در نگاه مولانا بازتابی از صفت «قهر» الهی هستند. به همین ترتیب، صلح و عذرخواهی، که رفتارهایی مثبت و معنوی به شمار می‌آیند، جلوه‌ای از صفت «مهر» اویند.

نکته‌ی اصلی این است که انسان در هیچ حالتی، حتی در اوج خشم یا در نهایت آرامش، از خداوند جدا نیست. تمام این تجربیات، آینه‌هایی هستند که صفات گوناگون حق را منعکس می‌کنند. این دیدگاه، انسان را از قضاوت سطحی درباره‌ی حالات خود و دیگران فراتر می‌برد و او را به درک حضور فراگیر خداوند در تمام پدیده‌ها دعوت می‌کند.