M1:1586 — هر دمی او را یکی معراج خاص / بر سر تاجش نهد صد تاج خاص

این بیت، اوج مقام عارفی را توصیف می‌کند که در ابیات قبل، به پرنده‌ای ضعیف اما حامل روح سلیمان تشبیه شده بود. مولانا توضیح می‌دهد که تعالی و رشد روحانی برای چنین شخصی، یک رویداد خارق‌العاده و یکباره نیست، بلکه جریانی دائمی و لحظه‌به‌لحظه است.

«معراج» در اینجا به معنای عروج و صعود روحانی است، نه فقط یادآور معراج پیامبر اسلام. برای این عارف، هر نَفَس فرصتی برای یک معراج جدید و تجربه‌ای بی‌واسطه از قرب به حق است. این صعودهای پی‌درپی، پاداش‌هایی معنوی به همراه دارد که مولانا آن را با تصویر «صد تاج خاص» بیان می‌کند. اگر او از پیش به واسطهٔ ایمان و معرفتش «تاجی» بر سر دارد، خداوند در هر لحظه با تجلیات و الطاف ویژه‌اش، تاج‌های کرامت و افتخار تازه‌ای بر آن می‌افزاید. این تصویر، رشد بی‌نهایت و فزایندهٔ مقام عارف نزد خداوند را به زیبایی نشان می‌دهد.