M1:1909 — بوی بد مر دیده را تاری کند / بوی یوسف دیده را یاری کند

مولانا در این بیت، تمثیل «بو» را که در ابیات قبل آغاز کرده بود، به اوج می‌رساند. او دو نوع «بو» را در برابر هم قرار می‌دهد: یکی «بوی بد» و دیگری «بوی یوسف».

«بوی بد» نماد هر آن چیزی است که انسان را از حقیقت دور می‌کند: سخنان بیهوده، افکار منفی، تأثیرات نفسانی و وابستگی‌های مادی. این‌ها همچون دودی هستند که چشم بصیرت و دیده‌ی دل را تیره و تار می‌کنند و قدرت تشخیص حق از باطل را از انسان می‌گیرند.

در مقابل، «بوی یوسف» قرار دارد که به داستان قرآنی اشاره دارد. در آن داستان، حضرت یعقوب که از شدت غم و فراق، بینایی خود را از دست داده بود، با رسیدن عطر پیراهن یوسف، دوباره بینا شد. این «بو» در اینجا نماد وحی، الهام، سخنان عارفان، و تجلیات معنوی است. این رایحه‌های الهی، نه تنها راه را به سالک نشان می‌دهند (چنانکه در بیت قبل گفته شد)، بلکه شفابخش نیز هستند و چشم دل را که در اثر غفلت و گناه نابینا شده، شفا می‌دهند و به آن نیروی دیدن حقیقت را باز می‌گردانند. مولانا با این تقابل، تأکید می‌کند که انسان باید همواره مراقب «بوهایی» باشد که به مشام جانش می‌رسد، زیرا برخی کورکننده و برخی دیگر بیناکننده هستند.