M1:2727 — مرد گفت آری سبو را سر ببند / هین که این هدیه‌ست ما را سودمند

این بیت در داستان زن و شوهری بادیه‌نشین قرار دارد که می‌خواهند هدیه‌ای برای خلیفه در بغداد ببرند. زن پیشنهاد می‌کند که کوزه‌ای از آب باران زلال و پاکی که جمع کرده‌اند را به عنوان هدیه تقدیم کنند، چرا که در بیابان خشک آن‌ها، آب شیرین کمیاب‌ترین و باارزش‌ترین چیز است. شوهرش در این بیت با شور و شوق با این ایده موافقت می‌کند.

نقطه‌ی اصلی داستان در تضاد بین ارزش‌گذاری این زوج و واقعیت نهفته است. آن‌ها از سر سادگی و خلوص، گمان می‌کنند که هدیه‌شان بی‌نظیر است، غافل از آنکه خلیفه در کنار رودخانه‌ی عظیم دجله زندگی می‌کند و به آب فراوان دسترسی دارد. مولانا از این داستان ساده برای بیان یک مفهوم عمیق عرفانی استفاده می‌کند: بسیاری از اعمال عبادی و «هدیه‌هایی» که ما با غرور به درگاه خداوند می‌بریم، در برابر عظمت و بی‌نیازی او ناچیز و بی‌مقدارند. اما خداوند، همچون آن خلیفه‌ی بزرگوار داستان، نه به ارزش مادی هدیه، بلکه به صدق و صفای نیت هدیه‌دهنده می‌نگرد و آن را با بزرگواری می‌پذیرد. موافقت مشتاقانه‌ی مرد در این بیت، نشان‌دهنده‌ی اوج باور و اعتقاد خالصانه‌ی آن‌ها به ارزش هدیه‌شان است.