M1:330 — گفت استادْ اَحْوَلی را کَاندَر آ / رو بُرون آر از وِثاق آن شیشه را

Dieser Vers ist der Beginn einer kurzen Parabel, die Rumi verwendet, um ein tieferes spirituelles Problem zu veranschaulichen. Die Geschichte handelt von einem jüdischen König, der aus Fanatismus Christen verfolgt. Rumi diagnostiziert bei diesem König eine Art spirituelles Schielen (aḥwalī), weil er die Propheten Jesus und Moses als getrennt und gegensätzlich betrachtet, während sie in ihrer göttlichen Quelle eins sind.

Um diesen Zustand zu erklären, erzählt Rumi von einem Lehrer (einem ustād oder Meister), der einen buchstäblich schielenden Schüler anweist, eine einzelne Glasflasche zu holen. Wie die folgenden Verse zeigen, sieht der Schüler zwei Flaschen statt einer. Die einfache Anweisung des Meisters ist also ein Test, der die fehlerhafte Sicht des Schülers aufdeckt.

Die Parabel dient als Analogie: So wie das physische Schielen des Schülers eine einzelne Flasche als zwei erscheinen lässt, führt das spirituelle Schielen des Königs – verursacht durch Zorn, Begierde und Vorurteile – dazu, dass er die Einheit der göttlichen Wahrheit als Dualität und Konflikt wahrnimmt. Der Befehl des Meisters ist der erste Schritt in einer praktischen Lektion über die Kluft zwischen Wahrnehmung und Wirklichkeit.

This couplet begins a brief, illustrative parable that serves as a preface to the main story of the persecuting Jewish king. Rumi uses the physical condition of being cross-eyed (aḥwal) as a metaphor for a deeper spiritual and psychological distortion.

The master's command is straightforward: fetch a single glass bottle (shīshe). The simplicity of the task highlights the student's perceptual error in the verses that follow, where he sees two bottles instead of one. This setup is not merely about a physical ailment; it's a powerful analogy for how internal states like anger, desire, and prejudice—the subject of the larger story—cause a person to see reality incorrectly. The master represents a clear-sighted guide, and the student embodies the soul afflicted by a flaw that doubles and distorts the singular nature of truth.

这句诗是鲁米用以阐释“精神斜视”的一个小故事的开端。故事的主角，那位迫害基督徒的犹太国王，被鲁米称为“斜眼的”（اَحْوَل, aḥwal），意指他无法看见摩西与耶稣教义的统一性，反而视其为二，相互对立。

为了说明这种由偏执和私欲导致的认知扭曲，鲁米插入了这个关于老师和斜眼学生的小寓言。老师的指令看似简单——去取一个瓶子——但这个任务恰恰是为了暴露学生的问题。学生因为斜视，会把一个瓶子看成两个。这个简单的物理行为，象征着一个更深层的精神现实：当一个人的内在（灵魂）被愤怒、欲望或偏见（如国王的宗教狂热）所扭曲时，他对外在世界的感知也会随之扭曲，无法看到事物本来的样子。这句诗为接下来的教诲设下了场景：真正的“看见”需要内心的正直与清明。

این بیت، آغاز یک تمثیل کوتاه در دل داستانی بزرگتر است. مولانا داستان پادشاه متعصبی را تعریف می‌کند که حقیقت یگانۀ دین را دو تا می‌بیند و به همین دلیل، پیروان موسی و عیسی را دشمن یکدیگر می‌پندارد. برای توضیح این خطای دید که از تعصب و خشم ناشی می‌شود، مولانا حکایت استادی را پیش می‌کشد که می‌خواهد به شاگرد «اَحوَل» یا دوبین خود نشان دهد که چگونه یک چیز را دو تا می‌بیند.

دستور استاد ساده است: برو و آن شیشۀ یکتا را از اتاق بیاور. این دستور، صحنه را برای آزمونی عملی آماده می‌کند. «شیشه» در اینجا نماد حقیقت واحد و شفاف است. شاگرد، به دلیل بیماری دوبینی‌اش، به جای یک شیشه، دو شیشه می‌بیند و همین امر، گفتگوی بعدی و نتیجۀ تمثیل را شکل می‌دهد.

نکتۀ کلیدی در این بیت، سادگی و روزمره بودن صحنه است. مولانا یک مفهوم عمیق عرفانی و اخلاقی (اینکه خشم و شهوت و تعصب، دید انسان را نسبت به حقیقت منحرف می‌کند) را در قالب یک اتفاق بسیار معمولی و قابل فهم بیان می‌کند تا تأثیر آن را ملموس‌تر سازد.