M1:516 — این امانت زان امانت یافتست / کآفتابِ عدل بر وی تافتست

这句诗联结了前后文。前一节诗句（M1:515）将大地誉为“忠信者”（امین），因为它从不背叛，你种下什么，它便长出什么。本诗句则进一步追问：大地的这种忠信从何而来？鲁米回答，这并非大地固有的品质，而是更高层面的“忠信”——即神圣本源——的流溢和显现。

大地之所以能成为忠实可靠的受托者，是因为“公义之阳”（آفتابِ عدل）照耀着它。“公义”（عدل）在此处并非仅指人类社会的公平，而是苏菲思想中的一个核心概念，意指宇宙的根本秩序，即“将万物置于其应在之位”。太阳则是神圣恩典与真理之光的经典象征。因此，“公义之阳”的照耀，意味着神圣的法则与恩典赋予了大地这种忠诚不欺的品性。

这句诗的深层含义是，宇宙间一切美善的德行，无论是大地忠实地孕育种子，还是人类灵魂中的诚信，都非自身所有，而是神圣属性的倒影。万物的美好，皆源于那唯一、真实的源头。大地只是一个媒介，一面镜子，映照出神圣的公义与信实。

در بیت پیشین، مولانا زمین را «امین» و امانت‌دار توصیف کرد، زیرا هر بذری که در آن کاشته شود، صادقانه همان را بازمی‌گرداند. این بیت به ریشه‌ی این ویژگی می‌پردازد و توضیح می‌دهد که این امانت‌داری از کجا آمده است.

مولانا می‌گوید این صفتِ خاک، موهبتی از جانب یک «امانت» برتر، یعنی امانت‌داری مطلق خداوند است. زمین از خود چیزی ندارد؛ صداقت و قابلیت اعتمادش، پرتوی از «آفتاب عدل» الهی است. همان‌طور که نور خورشید به زمین می‌تابد و به دانه‌ها اجازه‌ی رشد می‌دهد، «عدل» خداوند نیز بر جهان تابیده و نظم و صداقت را در تار و پود آفرینش، حتی در موجودی بی‌جان چون خاک، جاری ساخته است.

این بیت، نگاه توحیدی مولانا را به نمایش می‌گذارد: هر کمالی که در مخلوقات دیده می‌شود، در واقع جلوه‌ای از کمالات خالق است. امانت‌داریِ خاک، نشانه‌ای کوچک از عدالت و وفاداری بی‌نهایت خداوند به پیمانِ آفرینش است.