M2:1358 — گرچه صد چون من ندارد تاب بحر / لیک می‌نشکیبم از غرقاب بحر

Rumi utiliza la metáfora del mar para representar el conocimiento divino, el amor y la experiencia mística de la aniquilación en Dios. El orador, consciente de su propia insignificancia y fragilidad («cien como yo»), admite que no tiene la fuerza para resistir el poder abrumador de este océano espiritual.

Sin embargo, esta conciencia de su debilidad no lo detiene. Por el contrario, declara una incapacidad para mantenerse alejado del «abismo devorador» (gharqāb) del mar. Esto no es una atracción hacia la destrucción, sino una expresión del anhelo irresistible del alma por la unión con su Origen. Para el amante de Dios, la aniquilación del yo individual en la inmensidad divina no es un final, sino la meta suprema. El verdadero conocimiento no se obtiene observando el mar desde la orilla, sino zambulléndose valientemente en sus profundidades, aunque eso signifique ahogarse.

مولانا در اینجا از زبان سالک عاشقی سخن می‌گوید که در برابر «بحر» یا همان حقیقت بیکران الهی قرار گرفته است. او به ضعف و کوچکی خود در برابر این اقیانوس بی‌انتها آگاه است و می‌داند که «صد چون من» نیز یارای مقاومت در برابر آن را ندارد. اما این آگاهی او را از رفتن بازنمی‌دارد.

نکتهٔ اصلی این بیت، تقابل میان عقل حسابگر و عشق بی‌پرواست. عقل به او هشدار می‌دهد که وارد دریا نشود چون غرق خواهد شد. اما نیروی عشق و کشش حقیقت آن‌قدر قوی است که او «نمی‌شکیبد» یعنی صبر و قرار ندارد و نمی‌تواند از «غرقاب» یا گرداب مهلک دریا پرهیز کند. این بیت تأکیدی است بر این اصل عرفانی که برای درک حقیقت، صرفاً سخن گفتن و در ساحل ایستادن کافی نیست؛ بلکه باید دل به دریا زد و خطر کرد. تجربهٔ مستقیم و فنا شدن در حقیقت، بر توصیف و تحلیل عقلی برتری دارد. سالک با علم به ناتوانی خود، مشتاقانه خود را به امواج می‌سپارد، زیرا ماندن در ساحل برای او بی‌معناست.